Moja adopcyjna mama powiedziała mi, żebym nigdy nie szukał swojej biologicznej mamy — w wieku dwudziestu pięciu lat odkryłem rozdzierającą serce prawdę

Ledwo oddychać. „Ty… ty byłaś moją osobą przez cały ten czas?”

Skinęła głową, cicho płacząc. Potem opowiedziała mi wszystko. Urodziłam się, gdy przeżyłam siedemnaście lat. Rodzice są jej wyrzekli, a ona przez dwa lata jest wychowywana przeze mnie samotnie, zanim wtrąci się do opieki społecznej. powiedziała, że ​​błagała, aby mnie zabić, ale bez wsparcia rodziny, która nie została wybrana. Potem nastąpiło wystąpienie za mąż i syna – mojego biologicznego brata, mężczyzn, którzy mnie tam przyprowadzili dnia.

Nie dotyczy pracy w kuchni, wyjaśnia. Jej mąż miał stały dochód. Ale i tak ją zastosować – tylko po to, żeby być blisko mnie, jak dorastam, nawet z daleka. powiedziała, że ​​​​obserwowanie mnie każdego dnia było jednocześnie skutkiem i najgłębszym bólem.

Potem nadeszła najtrudniejsza prawda: moja adopcyjna mama wykazała, że ​​pod warunkiem, że została przekazana, że ​​nigdy nie zostało ze względu na niewykone. „Powiedziała, że ​​​​adoptuje cię tylko wtedy, jeśli jest całkowicie zniknę z życia” – powiedziała przez łzy moja biologiczna mama. „Zgodziłam się, bo pomyślałam, że doszło do ataku. Ale nie powstrzymało się”.

Kolana mi zmiękły. Przez te wszystkie lata wierzyłem, że moja biologiczna matka mnie porzuciła – a przecież była tuż obok, serwowała mi lunch i kochała mnie po cichu w tajemnicy.

Plakałam niekontrolowanie. „Dlaczego nikt mi nie powiedział?” – wyszeptałam.

Uśmiechnęła się smutno. „Bo miłość czasami przebywa w ciszy. Ale nigdy nie przestałam kochać”.

Ten dzień zniszczenia wszystkiego, co pomyślałem, że wiem o rodzinie i miłości. Nie wiem, czy rozwiązać problem mojej matce adopcyjnej, że nas rozdzieliła – ale wiem jedno: moja biologiczna matka nigdy nie została usunięta, nawet gdy nie została zgłoszona do rozwiązania.