Moja bogata ciotka zostawiła mi wszystko – rezydencję i 3 miliony dolarów. Podczas odczytywania testamentu nagle pojawili się rodzice, którzy porzucili mnie dekadę temu, uśmiechając się szeroko: „Teraz jesteśmy twoimi opiekunami!”. Ale gdy tylko wszedł mój prawnik, ich uśmiechy zniknęły, a twarze pobladły.

Nazywam się Debbie i mam teraz 18 lat. Ale kiedy miałam osiem lat, cały mój świat się zmienił. Mieszkałam z rodzicami i dwoma starszymi braćmi, Jakiem i Connorem, w Alabamie. Szczerze mówiąc, to oni byli centrum wszechświata moich rodziców. Treningi futbolowe, opłaty za zajęcia sportowe, przygotowania do college’u – wszystko kręciło się wokół chłopaków. Ja po prostu… byłam tam. Szum tła.

Naprawdę nie zdawałem sobie sprawy, jak źle jest, aż do pewnej gorącej nocy, kiedy usłyszałem rodziców rozmawiających w salonie

„Nie możemy tak dalej żyć, Mike” – mówiła mama. „Spłaty kredytu nas wykańczają. Trójka dzieci to teraz za dużo”.

„O czym myślisz?” zapytał tata.

„Cóż, twoja siostra Margaret ma ten wielki dom w Arkansas…”

Mniej więcej miesiąc później powiedziano mi, że jedziemy w podróż do mojej tajemniczej ciotki Margaret. Kiedy dotarliśmy na miejsce, nie mogłem uwierzyć, jaki ogromny był jej dom. Ciocia Margaret wyszła nam na spotkanie. Była wysoka, miała siwe włosy spięte w schludny kok i bystre niebieskie oczy. Ale kiedy się do mnie uśmiechnęła, cała jej twarz się zmieniła. „Witaj, kochanie” – powiedziała. „Nie mogłam się doczekać, żeby cię poznać”. Było coś ciepłego w tym, jak na mnie patrzyła, jakby naprawdę mnie widziała.

Po około godzinie tata wstał. „No to musimy iść”.

Ja też podskoczyłem. „Dobra, daj mi moje rzeczy.”

„Właściwie, kochanie” – powiedziała mama – „przez jakiś czas zostaniesz tutaj z ciocią Margaret”.

„Jak długo?” zapytałem.

„Zobaczymy” – powiedział tata, nie patrząc na mnie. „Bądź grzeczna dla cioci Margaret”.

A potem zniknęli. Stałem w drzwiach, patrząc, jak ich samochód odjeżdża. Nawet nie zadzwonili.

Miesiąc później miał się zacząć rok szkolny. „Ciociu Margaret” – powiedziałem – „chyba muszę wracać do domu”.