Moja córka była w śpiączce, gdy na jej telefonie pojawiła się nowa wiadomość. Otworzyłem ją – i gdy tylko przeczytałem pierwszy wers, ręce zaczęły mi się trząść. Kilka minut później byłem już w drodze na komisariat.

Moja pierwsza. Jordanian jest moim najlepszym przyjacielem. Pan Hale – jej nauczyciel biologii.

Nie zastanawiałem się ani chwili. W ciągu kilku minut byłem na komisariacie policji, z karteczką w dłoni, z łomoczącym sercem w uszach.

Cokolwiek stało się Emily, nie był to już wypadek.

Detektyw Alvarez powitał mnie w recepcji, mrużąc oczy, gdy czytał notatkę. „Mówi pani, że to było w szafce pani córki? W tej, która została zapieczętowana po wypadku?”

„Tak. Ja… ja nawet nie wiedziałem, że ma drugi telefon komórkowy”.

Gestem zaprosił mnie, żebym usiadł, i obrócił w dłoniach płytę grzewczą. „Przeanalizujemy to. Ale powiedz mi – czy ona jest Jordanią?”

„Jej najlepszą przyjaciółką. Piętnastolatką, tak jak ona. Były nierozłączne aż do… aż do nocy wypadku”.

Tego wieczoru Emily była na szkolnym wydarzeniu – „sesji nauki”, jak mi powiedziała. Ale wróciła późno do domu i zdenerwowana. Następnego ranka pojechała rowerem do domu Jordan i godzinę później potrącił ją samochód. Kierowca się nie zatrzymał.

Detektyw Alvarez zmarszczył brwi. „Widzieliśmy Jordan jutro”.

Ale następnego ranka Jordan nie pojawiła się w szkole. Tego popołudnia jej matka zgłosiła zaginięcie.

Z tego samego numeru, z którego wysłano mi SMS-a, wysłano kolejny:

„Nie powinnaś była iść na policję”.

Pokazałam go Alvarezowi. Zacisnął zęby. „Namierzymy go. Proszę nie odpisywać”.

Kilka godzin później biegli sądowi odzyskali dane z telefonu jednorazowego użytku. Zawierał dziesiątki zaszyfrowanych wiadomości – między Emily a kimś o inicjałach „JH”. Ostatnia wiadomość została wysłana w noc poprzedzającą jej wypadek.

„Mam dowody. Jeśli nie przestaniesz, zgłoszę cię na policję”.

„Jakie dowody?” – zapytałam.

Detektyw zawahał się. „Próbujemy odszyfrować załączniki, ale wyglądają jak zdjęcia – prawdopodobnie zrobione w szkole”.

Tego wieczoru siedziałam w pokoju Emily, otoczona jej rysunkami i trofeami, próbując to wszystko poskładać do kupy. Panie Hale. Zdjęcia. Groźby. Jordania Wermista. Moja córka potrącona przez samochód.

Potem mój telefon znowu zawibrował.

Film. Wysłany z anonimowego konta. Pokazywał ciemny pokój – prawdopodobnie klasę. Głos Emily szeptał przestraszony:

„Proszę, przestań. Chcę tylko wrócić do domu”.

Potem męski głos, zimny i gniewny:

„Wszystko zepsułeś”.

Ekran zrobił się czarny.

Poczułam, jak uginają się pode mną kolana. Znałam ten głos.

Panie Hale.