Moja córka nie chce mnie na swoim ślubie, bo jestem wieśniakiem… Ale nauczyłem ją czegoś ważnego.

„Emily, Emily!” – dobiegł głos jej matki z progu.

„O co znowu chodzi?” – warknęła Emily. „Och, to tylko pokojówka. Zobaczę, czego chce”.

Jej matka weszła do pokoju, uśmiechając się ciepło.

„Moja mała córeczko… dziś jest wasza ślubna sesja zdjęciowa! Chciałam być tam z tobą, żeby poznać twojego narzeczonego. Miałam nawet na sobie sukienkę, którą dała mi twoja babcia”.

Oczy Emily się zwęziły.

„Ta stara rzecz? Wyglądasz, jakbyś szła na targ, mamo.”

„Co w tym złego?” – zapytała cicho jej matka. „Chciałam po prostu być przy tobie”.

„Nie nazywaj mnie córką” – syknęła Emily. „Omar pochodzi z eleganckiej rodziny. Muszę sprostać jego standardom. Tylko mnie zawstydzisz. Proszę, odejdź.”

Twarz jej matki posmutniała.

„Chciałem tylko, żebyś był szczęśliwy.”

„Idź” – powiedziała stanowczo Emily, zwracając się do fotografa. „Możemy kontynuować”.

Kilka dni później jej matka pojawiła się ponownie, niosąc koperty.

„To opłaty za przyjęcie i salę” – powiedziała delikatnie. „Wszystko jest takie drogie, Emily. Jak cię na to stać?”

„Mamo, to mój ślub. Nie zaczynaj” – odpowiedziała ostro Emily. „Powinnaś być wdzięczna, że ​​pozwalam ci pomóc”.

„Chcesz moich pieniędzy” – powiedziała cicho jej matka – „ale się mnie wstydzisz. Jak to się stało, że tak skończyliśmy?”

Tej nocy Emily zwierzyła się swojej najlepszej przyjaciółce.

„Naprawdę zamierzasz ukrywać swoją matkę?” zapytała oszołomiona jej przyjaciółka.

„Nie ukrywam jej” – upierała się Emily.