Moja córka została wyrzucona z domu przez męża w środku burzy. „Mamo… on mnie uderzył… powiedział, że skoro jest prezesem, potrzebuje żony „godnej” siebie”. Otarłam jej łzy i zaprowadziłam do środka. Potem wzięłam telefon i zadzwoniłam do mojej powiernicy od lat. „Nagłe zebranie zarządu. Muszę się z kimś skontaktować”. Ten arogancki mężczyzna nie miał pojęcia, co siedemdziesięcioletnia matka może zrobić, gdy jej dziecko płacze pod jej drzwiami.

„Wczoraj wieczorem powiedziałeś Sarze, że potrzebujesz żony z klasą, bo jesteś prezesem” – powiedziała Evelyn z pogardą w głosie. „Ty arogancki głupcze”.

„Myślałeś, że zasłużyłeś na stanowisko prezesa?” Evelyn zaśmiała się sucho i bez humoru. „Byłeś co najwyżej przeciętny. Twoje wyniki sprzedaży były przeciętne. Twoje wyniki w zakresie przywództwa były niskie. Jedynym powodem , dla którego zarząd zatwierdził twój awans w zeszłym tygodniu, było to, że podpisałem zrzeczenie się praw. Zrobiłem to, bo myślałem, że uszczęśliwiłeś moją córkę. Dałem ci karierę w prezencie”.

Podarła papier na pół.

„A teraz to cofam. Od tej chwili jesteś zwolniony z powodu. Zostajesz pozbawiony tytułu, opcji na akcje i odprawy. Jesteś na czarnej liście. Osobiście zadzwonię do każdej dużej firmy w tym mieście. Nigdy więcej nie będziesz pracować w tej branży. Nie dostaniesz nawet pracy jako woźny w budynku, który jest moją własnością.”

Mark trząsł się, a w jego oczach zbierały się łzy paniki. „Evelyn, proszę! Przepraszam! To była pomyłka! Byłem zestresowany! Pomyśl o rodzinnym skandalu!”

„Och, myślę o rodzinie” – powiedziała Evelyn. Rzuciła drugą teczkę na stół. Przesunęła się po mahoniu i zatrzymała przed Markiem.

To był raport medyczny z datą z dzisiejszego poranka, ze szczegółowym opisem obrażeń Sary. Zdjęcia siniaków.

„To raport policyjny, który złożyłam godzinę temu” – powiedziała Evelyn. „Przemoc domowa. Napaść”.

Wskazała na szklane drzwi sali konferencyjnej. Stało tam dwóch umundurowanych policjantów i czekało.

„Mówiłeś, że chcesz zostać królem?” Evelyn pochyliła się bliżej, a jej wzrok wbił się w jego duszę. „Królowie upadają. Powinieneś był wiedzieć, do czego zdolna jest 70-letnia matka, gdy potwór dotyka jej dziecka ” .

„Oficerowie” – zasygnalizowała. „Usuńcie te śmieci z mojej sali konferencyjnej”.

Marka wywleczono z pokoju, płaczącego i błagającego, w ciągu dziesięciu minut odartego z godności, kariery i wolności. „Król” był niczym więcej niż więźniem.

W sali konferencyjnej zapadła cisza.

Evelyn spojrzała na członków zarządu. „Dziękuję za poświęcony czas, panowie. James zajmie się tymczasowym kierownictwem. Muszę iść”.

„Dokąd pani jedzie, pani przewodnicząca?” – zapytał łagodnie James. „Potrzebuje pani kierowcy?”

Evelyn wzięła swoją laskę i z Tytana Przemysłu przemieniła się na powrót w matkę.

„Nie, James. Idę do domu” – powiedziała cicho. „Moja córka czeka. Muszę jej ugotować zupę”.

W posiadłości burza minęła. Popołudniowe słońce grzało kuchnię. Evelyn stała przy kuchence, mieszając w garnku rosół. Sarah siedziała przy stole, otulona kocem, patrząc na ogród.

Sarah podniosła wzrok, gdy Evelyn postawiła przed nią miskę. „Rozmawiałaś z nim?” – zapytała z przerażeniem Sarah.

Evelyn pocałowała córkę w czoło.

„On już nie będzie cię niepokoił, kochanie” – powiedziała Evelyn.

„On myśli, że jest taki potężny, mamo” – wyszeptała Sarah. „On myśli, że jest królem”.

Evelyn uśmiechnęła się, małym, tajemniczym uśmiechem.

„Niech myśli, co chce w swojej celi” – powiedziała Evelyn. „ Zapomniał, że choć może nosić koronę, to ja zbudowałam tron. I równie łatwo mogę go spalić”.

Sarah jadła zupę, bezpieczna w domu zbudowanym z miłości, chroniona przez cichą, przerażającą moc matki, która była i zawsze będzie prawdziwą szefową.