Moja mama odrzuciła mój prezent świąteczny, a potem powiedziała, że ​​wolałaby, żebym się nigdy nie urodził. Zaśmiała się. Ale przestała się śmiać, gdy…

Niektóre prezenty są owinięte wstążką. Inne owinięte żalem. Po prostu nie wiedziałam, że mój rozpadnie się na oczach wszystkich, niszcząc całe moje życie.

Mama uśmiechnęła się, biorąc cienką kopertę z czerwoną wstążką, ale to był uśmiech, jaki daje się nieznajomemu rozdającemu ulotki na ulicy. Uśmiech był pełen zębów, bez ciepła. Nie dotarł do jej oczu.

„Co to jest?” zapytała lekkim głosem, ale wyczułem w nim nutę osądu.

„To… to dla ciebie i taty” – powiedziałam ciszej, niż chciałam.

„Po prostu otwórz.”

Otworzyła ją powoli, jej idealnie wypielęgnowane paznokcie ciągnęły wstążkę. Daniel pochylił się do przodu, uśmiechając się do kieliszka z winem, gotowy na występ. Tata wpatrywał się w mecz futbolowy, a dźwięk był na tyle niski, że udawał, że słucha.

Mama wyciągnęła gruby karton. Przeczytała notatkę o Lakeside Inn, tę, którą wypisałam, opisującą apartamenty z kominkiem i widok na zamarzniętą wodę. Przeczytała o terminach, które zarezerwowałam.

Jej twarz nie złagodniała. Nie rozjaśniła się. Zamarła, gdzieś pomiędzy zdziwieniem a aktywną zniewagą.

„Och, Claudio” – westchnęła i pozwoliła, by koperta upadła na stół, jakby była zwykłym śmieciem.

„Naprawdę… nie powinieneś był marnować pieniędzy na coś takiego.”

Powietrze uleciało mi z płuc. „Zmarnowane?”

„Szczerze mówiąc” – powiedziała, machając lekceważąco ręką – „kto się zajmie domem? Twój ojciec nie może sobie tak po prostu uciec. I to takie… ekstrawaganckie . Zawsze przesadzasz, Claudio. Zawsze próbujesz zrobić z tego wielkie widowisko”.

Jej słowa zabrzmiały ciężej niż szynka, którą właśnie zjedliśmy. Kilka niezręcznych chichotów wypełniło ciszę. Daniel prychnął, wydając ostry, nieprzyjemny dźwięk w szklankę. Tata wpatrywał się w talerz, mieszając zimne puree ziemniaczane, jakby miało nagle ujawnić sekrety wszechświata.

Poczułam ucisk w gardle, znajomy, palący ból. Próbowałam to zbyć śmiechem. „To… to tylko miła niespodzianka, mamo. Pomyślałam, że ci się spodoba. Pamiętasz, zawsze mówiłaś o…”

„To było dawno temu” – przerwała mi.

W tamtej chwili nie tylko odrzucono prezent. Nie chodziło tylko o nadgodziny, które przepracowałam, opuszczone obiady, staranne planowanie. To byłam ja . To była mała dziewczynka trzymająca własnoręcznie zrobioną kartkę, której uśmiech zgasł, gdy mama powiedziała:

„Och, to miłe, kochanie. A teraz idź umyć ręce przed kolacją.”