Moja matka powiedziała: „Chcielibyśmy, żebyś się nigdy nie urodził” podczas mojej kolacji z okazji ukończenia szkoły – więc zrobiłem to, czego nikt się nie spodziewał. Powiedzieli

Przez lata kurczowo trzymałam się kruchej nadziei, że jeśli będę milczeć i ciężej pracować, moi rodzice w końcu zwrócą się do mnie i zobaczą, kim naprawdę jestem. Ta nadzieja była moim kołem ratunkowym. Ale zaczynałam rozumieć, że wolność można osiągnąć tylko wtedy, gdy przestaniesz błagać o miłość tych, którzy nigdy jej nie dadzą.

Kiedy opuściłem moje stare mieszkanie, zabrałem ze sobą niewiele: tylko najpotrzebniejsze rzeczy: laptopa, kilka znoszonych ubrań, książki, które ceniłem, i oprawione zdjęcie ze studiów, na którym Michael i ja na trawniku przed kampusem, z kubkami kawy w dłoniach, uśmiechający się głupkowato do świata, który wciąż wydawał się ogromny. To było zanim wszystko się skomplikowało, zanim zapomniałem, jak się uśmiechać tak jak na zdjęciu.