Moja matka sprzedała mnie za 5000 pesos starszemu, samotnemu mężczyźnie. Myślałam, że od tamtej chwili moje życie będzie piekłem, ale gdy tylko przekroczyłam próg komnaty ślubnej, prawda zaparła mi dech w piersiach…
Mam na imię Marisol i mam zaledwie 20 lat. Urodziłam się w małym miasteczku w Oaxaca, w biednej rodzinie. Mój ojciec zmarł młodo, a matka została sama, z trudem utrzymując mnie i moje dwie siostry. Ale bieda nie ustępowała: długi rosły, windykatorzy przychodzili co tydzień, a matka była praktycznie wyczerpana.
Pewnego dnia kobieta z sąsiedztwa przyszła do domu i powiedziała mojej matce, że w sąsiednim miasteczku mieszka starszy, samotny mężczyzna, który potrzebuje kogoś, kto się nim zaopiekuje. Jeśli się zgodzę, da mojej matce 5000 pesos – niewielką kwotę dla wielu, ale w tamtej chwili wydawała się nam fortuną.
Byłam w szoku. Płakałam, krzyczałam, nie mogłam uwierzyć, że moja matka podjęła taką decyzję. Czułam się jak towar na sprzedaż, jakbym została rzucona w mroczny los. Ale widząc rozpaczliwe spojrzenie matki, drżące dłonie skrywające łzy, nie miałam odwagi, by ją zganić. Po prostu skinęłam głową w milczeniu, czując się nieskończenie upokorzona.
Ślub został zorganizowany w pośpiechu. Ludzie mówili, że mam „szczęście”, że mam „środek do życia”, ale w moim sercu były tylko cienie. Był ode mnie znacznie starszy, włosy miał już siwe, a twarz pokrytą głębokimi zmarszczkami. Myślałam, że moje życie zamieni się w piekło: bycie żoną starego, nieznanego mężczyzny, bez miłości, bez nadziei.
W noc poślubną weszłam do sypialni z drżącym sercem. Ale to, co odkryłam, odebrało mi mowę: pokój nie był ciemny ani zimny. Na stole stał wazon ze świeżymi kwiatami, a obok otwarta książka z zakładką. Siedział przy łóżku, jego spojrzenie było spokojne i życzliwe, bez śladu chciwości czy gniewu, które sobie wyobrażałam.
Widząc moje zdenerwowanie, uśmiechnął się łagodnie i powiedział:
Yo Make również polubił
13 Rak tarczycy: Te trzy objawy powinny Cię zaniepokoić
Miękkie Szarlotka w arkuszu: dzielenie się nią to przyjemność!
Zupa warzywna rozgrzewająca żołądek
Pewnego wtorkowego wieczoru weszłam do domu teściów i zastałam moje dzieci siedzące przed całkowicie pustymi talerzami, podczas gdy ich kuzyni jedli trzecią porcję lasagne z „dobrej” porcelany. Osiemnaście minut później cicho doszłam do wniosku, że nie jestem już dla nich kimś więcej niż tylko bankomatem i że w tej rodzinie wkrótce wydarzy się coś, czego żadne z nich się nie spodziewało.