Moja narzeczona powiedziała: „Przestań przedstawiać mnie jako swoją przyszłą żonę. Czuję się, jakbym nie decydowała sama”. Odpowiedziałem: „Dobrze wiedzieć”. Tego wieczoru po cichu usunąłem swoje nazwisko z każdej listy gości, do której mnie dodała. Dwa dni później weszła na brunch z przyjaciółkami… I kiedy zobaczyła, co czeka na jej miejscu, po prostu przestała mówić i wpatrywała się w nią.

Moja narzeczona powiedziała: „Przestań przedstawiać mnie jako swoją przyszłą żonę. To sprawia, że ​​wyglądam, jakbym się ustatkowała”.

Odpowiedziałem: „Dobrze wiedzieć”.

Nie krzyknęłam tego. Nie trzasnęłam drzwiami, nie skręciłam gwałtownie, nie zrobiłam żadnej z tych dramatycznych rzeczy, które widuje się w filmach. Po prostu powiedziałam to cicho, jakby dała mi informację, na którą czekałam, i oto ostatnie puste pole w formularzu zostało w końcu zaznaczone.

Staliśmy na korytarzu naszego mieszkania, kiedy powiedziała to po raz pierwszy, pół godziny wcześniej. Miała już na sobie obcasy, płaszcz przewieszony przez ramię, a błyszczyk na ustach był już w połowie nałożony, gdy pochylała się do lustra przy drzwiach. Telewizor w salonie wciąż grał na CNBC, przyciszony, z zielonymi i czerwonymi cyframi migoczącymi na ekranie. Mój krawat był krzywy. Pamiętam, że sięgnąłem, żeby go poprawić, i po prostu… się zatrzymałem, bo nagle poczułem ciężar w dłoniach.

Właśnie skończyłam opowiadać głupią historię o psie mojej koleżanki z pracy, gdy spojrzała na zegarek i powiedziała: „A tak przy okazji, czy mogłabyś tego dzisiaj nie robić?”

Mrugnęłam. „Co zrobić?”

„Cała ta sprawa z „przyszłą żoną”. Rozmazała błyszczyk na dolnej wardze, wpatrując się w swoje odbicie. „Tylko… nie przedstawiaj mnie tak więcej. To sprawia, że ​​wyglądam, jakbym się ustatkowała”.

Powiedziała to tym samym tonem, którego użyła, gdy prosiła mnie, żebym we wtorki nie zapomniał wynieść śmieci.

Musiałem źle zrozumieć, pomyślałem.

„Przyjdziesz jeszcze raz?” zapytałem.