Moja pasierbica powiedziała, że ​​nie dostanę ani grosza z 77 milionów majątku mojego męża.

Rebecca zmrużyła oczy. „To niemożliwe. Brał silne leki. On… nie był sobą”.

Pan Dawson uniósł brew. „Właściwie to miał notariusza i dwóch świadków ze szpitala. To jest legalne, wykonalne i… bardzo precyzyjne”.

Zamarłam, niepewna czy czuć nadzieję czy strach.

Pan Dawson odchrząknął. „Mojej drogiej żonie Margaret Sloan” – przeczytał na głos – „przekazuję główną rezydencję, wszystkie zabudowania gospodarcze oraz moją osobistą kolekcję antyków, dzieł sztuki i książek. Przenoszę na nią również pełną własność 35% udziałów, które posiadałem w Sloan-Tech Industries, a także prywatnego rachunku powierniczego w jej imieniu w Anderson Bank”.

Rebecca zacisnęła zęby. „To nie… to nie…”

„Co więcej” – kontynuował pan Dawson, ignorując go – „jeśli ktokolwiek spróbuje podważyć ten testament, straci cały swój udział”.

W pokoju zapadła grobowa cisza.

Nie powiedziałem ani słowa. Nie mogłem. Moje ręce drżały na kolanach.

Rebecca powoli wstała. „Chcę, żeby to zostało potwierdzone. Chcę, żeby sąd zbadał tę sprawę”.

Pan Dawson uśmiechnął się uprzejmie. „Oczywiście. Ale zapewniam pana, że ​​wszystko tutaj jest zgodne z prawem. Patrick był bardzo sumienny. Radziłem mu, żeby tak zrobił”.

Rebecca wyszła nie mówiąc już ani słowa.

Siedziałem tam oszołomiony.

Pan Dawson zwrócił się do mnie i położył przede mną teczkę. „Patrick bardzo panią kochał, pani Sloan. Chciał się upewnić, że jest pani bezpieczna”.

Przełknęłam ślinę. „Ale myślałam… Myślałam, że zostawił wszystko Rebecce”.

Pokręcił głową. „Zaszły zmiany. Znaczące zmiany”.

W kolejnych dniach Rebecca milczała. Nie dzwoniła, nie pisała maili. Dowiedziałem się od jednej z jej asystentek, że wycofała syna z prywatnej szkoły i szykuje się do sprzedaży domu w Arizonie. Najwyraźniej nie wiedziała o klauzuli, która w przypadku zakwestionowania testamentu pozbawiłaby ją prawa do dziedziczenia. I tak to zrobiła – i przegrała.

Nie byłam szczęśliwa. Po prostu… smutna. Zawsze starałam się zbudować z nią relację, nawet po śmierci syna. Ale Rebecca zawsze traktowała mnie jak przechodnia, ciężar. Myślałam, że w końcu się uspokoi. Myliłam się.

Kilka tygodni później, przeglądając rzeczy Patricka, znalazłem list ukryty na dnie szuflady jego starego biurka.

Stokrotka,

Wiem, że będzie próbowała cię wyrzucić. Od miesięcy czai się jak włóczęga. Nie chciałem w to uwierzyć, ale widziałem dokumenty, które kazała mi podpisać, kiedy jeszcze dochodziłem do siebie po operacji.

Załatwiłem sprawę. Dyskretnie. Chciałbym spojrzeć jej w oczy ostatni raz, kiedy będę czytał i zobaczyć, jak się załamuje. Ale mnie tam nie będzie, więc zostawiam cię z tym. Zawsze byłeś prawdziwym filarem tej rodziny.

Miłość,

P.

Przeczytałam to trzy razy, zanim się rozpłakałam.