Moja przyszła teściowa powiedziała, że ​​nie mogę założyć białej sukni na ślub, bo urodziłam dziecko przed ślubem. Zwróciła mi piękną suknię w kolorze kości słoniowej i zmusiła do założenia tandetnej czerwonej. Nie protestowałam. Zamiast tego, po prostu się uśmiechnęłam i zgodziłam, ale miałam plan. Przy ołtarzu, kiedy zdjęłam tę czerwoną suknię przed wszystkimi, a wszyscy moi goście wstali,

Kiedyś wierzyłam, że miłość wystarczy – że kiedy dwoje ludzi naprawdę się o siebie troszczy, nic innego się nie liczy. Że świat runie, a zostaniemy tylko my. Ale się myliłam. Miłość nie zawsze jest tarczą. Czasami to właśnie ona cię łamie.

Kiedy Adam mi się oświadczył, myślałam, że w końcu doszłam do takiego rozdziału mojego życia, w którym wszystko zacznie mieć sens.

„Wyjdziesz za mnie?” – zapytał pewnego chłodnego wiosennego wieczoru, klęcząc na jedno kolano w cichym kącie naszej ulubionej restauracji. Blask świecy migotał na diamentowym pierścionku, który mi podał, sprawiając, że lśnił niczym łzy, które już napływały mi do oczu.

„Tak” – wyszeptałam drżącym głosem, a potem dodałam głośniej: „Tak!”

Adam promieniał, wsuwając pierścionek na mój palec. Poczułam, że lata zmagań wreszcie mam za sobą – moja córka Emma będzie miała pełną rodzinę, a ja będę miała partnera, z którym będę mogła dzielić życie.

Albo tak mi się wydawało.

Wiedziałem, że jego matka, Veronica, nie pałała do mnie szczególną sympatią. Tolerowała mnie z tym swoim kruchym uśmiechem, który przyprawiał mnie o dreszcze. Ale Adam zapewnił mnie, że się zmieni.

„Ona po prostu potrzebuje czasu” – powiedział.

Chciałem w to wierzyć. Naprawdę.