Moja przyszła teściowa, Vionna, potajemnie wślizgnęła się w moją suknię ślubną za 3000 dolarów – i ją zniszczyła. Śmiała się z tego, odmówiła zapłaty, a mój narzeczony stał tam w milczeniu, podczas gdy moje serce pękało. Myślałam, że to słowo przeciwko słowu jednej osoby… aż dwa dni później pukanie do drzwi zmieniło wszystko. „Byłam tam” – powiedziała moja przyszła szwagierka. „Mówiłam mamie, żeby przestała, ale nie chciała słuchać”. Potem pokazała mi swój telefon. „Ale zrobiłam coś, żeby ci pomóc”. – Page 3

Palce Clary drżały, gdy odblokowywała telefon. „Nie byłam pewna, czy powinnam ci to pokazywać” – wyszeptała – „ale nie mogę dłużej milczeć”.

Na ekranie wyświetlił się drżący film, nagrany zza framugi drzwi pokoju gościnnego. Widać na nim Vionnę, wciąż w kwiecistej sukni wieczorowej, wślizgującą się do szafy. Przesunęła dłońmi po materiale mojej sukni ślubnej i zmrużyła oczy jak zazdrosne dziecko. A potem, niewiarygodne, wyjęła suknię, przysunęła ją do siebie i uśmiechnęła się do swojego odbicia.

Następne kilka minut było nie do zniesienia. Rozpięła zamek błyskawiczny z tyłu, włożyła go i podciągnęła go gwałtownie, napinając szwy. W tle słychać było głos Clary: „Mamo, proszę przestań. To nie twoje!”.
Vionna tylko się roześmiała. „Spokojnie, kochanie. Jest zbyt spięta z powodu tej głupoty. Ja na ślub założyłam lepsze ciuchy”.

A potem nadeszła chwila, która wywróciła mi żołądek – potknęła się z winem w dłoni i ochlapała spódnicę ciemnoczerwoną cieczą. Kamera uchwyciła wszystko: plamę, rozdarcie, wyzywający uśmiech.

Kiedy film się skończył, siedziałam jak sparaliżowana. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że o mało nie upuściłam telefonu. W oczach Clary pojawiło się poczucie winy. „Nie wiedziałam, co robić. Kazała mi to usunąć, ale nie mogłam”.

Przytuliłem ją, zanim zdążyłem pomyśleć. „Dziękuję” – powiedziałem łamiącym się głosem. „Postąpiłaś słusznie”.

Tego wieczoru czekałam na powrót Ethana do domu. Kiedy w końcu dotarł, pokazałam mu nagranie bez słowa. Obejrzał je w milczeniu – nie było już czego zaprzeczać. Kiedy nagranie się skończyło, potarł czoło i wymamrotał: „Ja… nie mogę uwierzyć, że ona naprawdę…”