Moja rodzina ciągle powtarzała mi, że jestem nieudacznikiem. W milczeniu uczestniczyłem w ceremonii awansu mojej siostry. Wtedy jej dowódca bazy spojrzał na mnie i wyszeptał: „Czekaj… Ty…?”. W pokoju zapadła grobowa cisza. Nawet mój ojciec milczał…

Moja pasja do medycyny zaczęła się, gdy miałem 7 lat. Mój dziadek przeszedł operację serca. Pamiętam, jak siedziałem w poczekalni, ściskając w dłoniach książkę dla dzieci o ludzkim ciele. Kiedy chirurg podszedł do nas, żeby z nami porozmawiać, byłem zafascynowany. Wyglądał jak superbohater w swoim białym fartuchu. I właśnie w tym momencie wiedziałem, co chcę robić, gdy dorosnę.

„Będę lekarzem!” – oznajmiłem z dumą w drodze do domu. Ojciec spojrzał na mnie w lusterku wstecznym i wybuchnął śmiechem. „To piękne marzenie, Sammy, ale trzeba być kimś wyjątkowym, żeby zostać lekarzem. To bardzo trudne”. Obok mnie moja siostra Emily, która miała wtedy zaledwie pięć lat, oznajmiła: „Ja też chcę zostać lekarzem!”.

„Teraz rozumiem” – powiedziała mama, klepiąc Emily po kolanie. „Jesteś w tym dobra, kochanie”. To był mój pierwszy rzut oka na dynamikę rodzinną, która ukształtowała moje dzieciństwo. Emily była kochanym dzieckiem – bystrym, charyzmatycznym i, według moich rodziców, przeznaczonym na świetlaną przyszłość. Ja byłam stabilną, rzetelną córką, tą, która musiała stawiać sobie realistyczne cele. Mój ojciec, Richard Mitchell, był dyrektorem, który przywiązywał ogromną wagę do statusu i wyglądu.

Pochodząc z klasy średniej, był zdecydowany, że jego rodzina będzie odzwierciedlać jego sukces. Moja matka, Diana, była królowa piękności, marzyła o karierze modelki, zanim zdecydowała się na małżeństwo i macierzyństwo. Razem stworzyli dom, w którym miarą sukcesu była elokwencja, którą prezentowali na spotkaniach towarzyskich.

Emily wcześnie nauczyła się występować przed taką publicznością. Była teatralna i domagała się uwagi, chętnie chwaliła się sukcesami i równie chętnie usprawiedliwiała porażki. Ja byłam spokojniejsza, bardziej zdeterminowana i mniej zależało mi na byciu w centrum uwagi. Moi rodzice interpretowali to jako brak ambicji.

W wieku dziesięciu lat schemat ten był już dobrze utrwalony. Urodziny Emily były wystawne, z profesjonalną rozrywką i tortami robionymi na zamówienie. Moje były raczej spontaniczne, zazwyczaj świętowano je tortem kupionym w sklepie i prezentami kupionymi w pośpiechu przez moich rodziców.

Kiedy przywiozłam Emily prosto do domu, zupełnie jak w gimnazjum, tata skinął głową z roztargnieniem. „To miłe, Samantho”. Kiedy Emily udało się poprawić oceny z informatyki na tyle, by zdobyć licencjat, zabrali ją na specjalną kolację, aby uczcić jej niezwykłe postępy. Nauczyłam się szukać uznania gdzie indziej. Podczas gdy rodzice byli zajęci oglądaniem recitalu tanecznego Emily i szkolnych przedstawień, ja zagłębiałam się w książki naukowe. Rozcinałam żaby w garażu i przeprowadzałam proste eksperymenty chemiczne.

Podczas gdy inni spali, ja oglądałem medyczne dokumenty. Budowałem fundamenty cegła po cegle, mimo że moja rodzina myślała, że ​​po prostu zabijam czas. Moim wybawcą był pan Daniels, mój nauczyciel biologii w liceum. Pewnego dnia przyłapał mnie po lekcjach na badaniu preparatów pod mikroskopem.

„Masz doskonałe oko” – powiedział, zerkając mi przez ramię. „I lepszą technikę niż większość moich starszych uczniów”. To był pierwszy raz, kiedy dorosły dostrzegł mój potencjał w dziedzinie, o której marzyłem. Pan Daniels został moim mentorem, zapewniając mi obszerną lekturę i pisząc pochlebny list rekomendacyjny na uniwersytet. Będziesz wybitnym lekarzem.

Kiedy dostałam się na medycynę, powiedział do mnie: „Kiedy zmienisz świat?”. O mało się nie rozpłakałam. Ktoś we mnie wierzył. W domu reakcja była, jak można się było spodziewać, letnia. Medycyna? Mój ojciec zmarszczył brwi, czytając mój list o przyjęciu. „To trudna droga, Samantho. Wiesz, większość studentów medycyny nie daje rady, prawda?”. „Wiem, tato, ale ja będę jedną z tych, które dostaną”. „No cóż…” przerwała mi mama.

Przynajmniej będziesz miał solidne podstawy, na które będziesz mógł liczyć, wybierając bardziej odpowiednią ścieżkę. Zgodzili się sfinansować moje studia, ale ich podstępne próby podważenia mojej pozycji nie ustawały. Za każdym razem, gdy dzwoniłem, pytali, czy nadal czerpię przyjemność z zajęć, jakby medycyna była tylko przejściową fazą.