Moja rodzina nazywała mnie „dziewczyną z lumpeksu”. W Wielkanoc moja siostra dowiedziała się, że mam 9 milionów dolarów i nalegali, żebym jej wszystko oddała. Nie mogłam się powstrzymać od śmiechu i zatrzasnęłam im drzwi przed nosem.

„Bezpieczna” – powtórzyłam, delektując się tym słowem. „Masz na myśli zależną?” „Nie przekręcaj” – odparła Victoria. Ale widziałam, jak w jej oczach pojawia się rozpacz. „Wiesz, że mama i tata by tego chcieli. Całe życie martwili się o pieniądze. Mógłbyś to naprawić”.

Mama wyciągnęła rękę przez stół i wzięła mnie za rękę. „Nigdy cię o to nie prosiliśmy, Lee. Jesteśmy dumni z tego, co osiągnąłeś. Ale Victoria ma rację, rodzina pomaga sobie nawzajem”. Presja w pokoju była przytłaczająca. Czułam, jak ich oczekiwania przytłaczają mnie niczym ciężar i uświadomiłam sobie, że właśnie dlatego tak długo ukrywałam swoją fortunę.

„Daj mi zrozumieć” – powiedziałem, wyrywając dłoń z delikatnego uścisku matki. „Przez 32 lata traktowałeś mnie jak rodzinne rozczarowanie. Naśmiewałeś się z moich ubrań, lekceważyłeś moje wybory i sprawiałeś, że czułem się, jakbym nigdy nie był wystarczająco dobry. A teraz, kiedy dowiedziałeś się, że jestem wart 9 milionów dolarów, mam rozwiązywać problemy wszystkich. To niesprawiedliwe!” – zaprotestował ojciec.