Moja rodzina zawsze naśmiewała się z mojego męża, że ​​nie zarabia tyle, co mój brat. W Święto Dziękczynienia moja mama uśmiechnęła się krzywo i zapytała: „Więc kiedy znajdziesz prawdziwego mężczyznę, który będzie w stanie utrzymać rodzinę?”. Mój brat zaśmiał się: „Tak, może kiedyś będzie mógł dla mnie pracować”. Mąż ścisnął moją dłoń i szepnął: „Puść ją”. Ale ja nie puściłam. Wstałam, wyjęłam telefon i powiedziałam: „Zabawne, że tak mówisz, bo od dziś rano mój mąż jest właścicielem twojej firmy…”.

Przekazał federalnym wszystkie potrzebne informacje w zamian za ugodę. I Daniel był skończony. Media miały pole do popisu. Ci sami reporterzy, którzy przedstawiali Daniela jako ofiarę, teraz oczerniali jego nazwisko. Wyszły na jaw wszystkie brudne sekrety. Rodzina zamilkła. Koniec z telefonami, koniec z wpędzaniem w poczucie winy.

A moja matka, och, wciąż próbowała. Dzwoniła do mnie z zastrzeżonego numeru, szlochając, błagając. To twój brat. Proszę, pójdzie do więzienia. Pozwoliłem jej płakać. Potem powiedziałem: „Powinieneś był wychować lepszego syna”. I się rozłączyłem. Daniel przyjął ugodę. Pięć lat więzienia. Jego majątek zajęty. Jego firma prawnie i publicznie, moja, a teraz i Alexa.

Nawet go nie chcieliśmy, więc sprzedaliśmy go na części, upewniając się, że jego nazwisko zostanie z niego na zawsze wymazane. Moja matka. Próbowała przez jakiś czas podtrzymywać tę farsę, twierdząc, że to wszystko nieporozumienie, ale nikt już jej nie wierzył. Straciła swoje kręgi towarzyskie, przyjaciół, status i Alexa. Cóż, po raz pierwszy od lat uśmiechnął się do naszej rodziny, która zebrała się bez nich. Ruszyliśmy dalej.

Zbudowaliśmy życie wolne od ich toksycznych bzdur. A Daniel, cóż, ostatnio słyszałem, pracuje w więziennej kuchni. Chyba w końcu zrozumiał, jak wygląda prawdziwa ciężka praca.