Moja SIL nienawidziła każdego swojego zdjęcia na naszym ślubie i zażądała, abyśmy je usunęli — ale miałem lepszy pomysł

Odpowiedziałem spokojnie: „Powiedziałaś, żebyśmy nie używali żadnych zdjęć z tobą. Uszanowałem to. Jaki problem?”

„Problem w tym, że mnie WYCIĄŁEŚ zamiast po prostu nie używać tych zdjęć!”

„To nasze zdjęcia ślubne, Jenna. Chcieliśmy je pokazać.”

„Więc po prostu mnie wymazaliście? Jakbym w ogóle tam nie była?”

„Nie chciałaś być na zdjęciach. Uszanowałem twoje życzenie.”

„To nie o to mi chodziło i dobrze o tym wiesz!”

„Szczerze? Nie wiem. Byłaś bardzo jasna: żadnych zdjęć z tobą. Dzięki Photoshopowi — nie ma cię.”

Złapała oddech, jakby chciała zacząć kolejną tyradę… ale zapadła cisza.

Rozłączyła się.

Gdy Nina wróciła z pracy, opowiedziałem jej, co się stało.

Spodziewałem się, że się wścieknie — ale usiadła ciężko na kanapie i… zaśmiała się. Nie był to wesoły śmiech — bardziej zaskoczony, jakby z ulgą.

„Naprawdę to zrobiłeś” — powiedziała, kręcąc głową. „Postawiłeś się jej.”

„Przepraszam, jeśli przesadziłem.”

Nina złapała mnie za rękę. „Nie przepraszaj. Może to właśnie było potrzebne.”

W kolejnych dniach przyszła lawina wiadomości i telefonów — od Jenny (do Niny, nie do mnie), od rodziców Niny, a nawet od kilku kuzynów.

Jenna nie chciała z nami rozmawiać. Rodzice Niny przysyłali pełne wyrzutów wiadomości o „zgodzie rodzinnej” i „byciu tym mądrzejszym”.

Nina grzecznie im odpisywała, ale nie ustępowała. I z każdym dniem stała coraz pewniej.

Pewnego wieczoru, gdy składaliśmy razem pranie, Nina przerwała ciszę:

„Powinnam była przestać ją chronić lata temu.”

Zatrzymałem się z pół złożonym t-shirtem. „Co masz na myśli?”

„Jennę. Całe życie ją usprawiedliwiałam. Gasiłam pożary. Naprawiałam to, co zepsuła.” Położyła złożony ręcznik na stosie. „To męczące.”

„Nie musisz już tego robić.”

Oparła głowę na moim ramieniu, cicho, ale pewnie.

„Dziękuję.”

Powietrze jakby stało się lżejsze. Może pierwszy raz od dawna oboje naprawdę mogliśmy oddychać.