Moja siostra i jej mąż wprowadzili się do naszych rodziców i oczekiwali, że będę opiekować się ich dziećmi, żeby mogli „się zrelaksować”. Kiedy odmówiłam, wszyscy się ode mnie odwrócili – nawet mama i tata. Spakowałam więc walizki, wyprowadziłam się i przestałam płacić im rachunki. To, co się stało, wprawiło ich w osłupienie.

Zaraz po studiach, z dyplomem z zarządzania, znów znalazłam się w domu rodzinnym. Nazywam się Anna, mam 22 lata i szczerze mówiąc, nie planowałam powrotu do rodziców, ale tak się stało.

Tata odchrząknął. „A w fabryce nie dzieje się najlepiej. Krążyły plotki o zwolnieniach”.

„Naprawdę przydałaby nam się twoja pomoc z rachunkami” – dodała cicho mama. „I nie musiałbyś tu płacić czynszu. To po prostu ma sens, prawda?”

Wpatrywałem się w moją niedojedzoną pieczeń, czując się jak w pułapce. Mieli trochę racji. W końcu to byli moi rodzice. „Chyba mógłbym zostać dłużej”.

Od tamtej pory życie popadło w rutynę. Chodziłam do pracy, wracałam do domu, płaciłam rachunki, a mama dbała o to, żeby obiad zawsze był na stole. Wydawało się, że wszystko jest w porządku, nawet do ogarnięcia, aż do zeszłego weekendu, kiedy moja siostra Sarah pojawiła się z mężem Mikiem i dziećmi, Emmą i Lucasem. Zmiana w moich rodzicach była jak pstryknięcie przełącznikiem.

„Och, moje kochane aniołki!” – zagruchała mama, podnosząc czteroletnią Emmę, podczas gdy tata zarzucił Lucasa na ramiona. „Sarah, kochanie, wyglądasz cudownie! Jak leci? Opowiedz nam wszystko o tym, co u ciebie!”

Stałam w drzwiach, patrząc, jak moi rodzice rozpływają się nad najstarszą córką i jej idealną małą rodziną. To, jak chłonęli każde jej słowo, wypytując o szczegóły dotyczące najbłahszych rzeczy: jak rozwija się jej ogród, jakich nowych słów nauczył się Lucas, jak idzie jej klub książki. Nigdy w życiu nie okazali mi takiego zainteresowania, nawet kiedy dostałam się na listę dziekańską czy zdobyłam nagrodę za przywództwo w szkole biznesu.

„Anno, bądź tak miła i zrób mi kawę!” – zawołała mama przez ramię, nawet nie patrząc w moją stronę, gdy sadzała Lucasa na kolanach.

Stojąc tego dnia w kuchni i słuchając śmiechu mojej rodziny dochodzącego z salonu, nie mogłem powstrzymać się od refleksji nad tym, jak zawsze wszystko wyglądało. Sarah, starsza ode mnie o siedem lat, zawsze była gwiazdą naszego rodzinnego show, a ja byłem relegowany do roli drugoplanowej.

Pamiętam, jak siedziałam przy tym samym kuchennym stole, mając 11 lat i pokazywałam mamie moje świadectwo z samymi piątkami. Ledwo na nie spojrzała, zanim wróciła do rozmowy z Sarą o podaniach na studia. „To miłe, Anno” – powiedziała roztargnionym gestem, odprawiając mnie. „Sarah, kochanie, które uniwersytety są twoimi faworytami?”

W tamtych latach wszystko kręciło się wokół osiągnięć Sary w liceum. Każda rozmowa przy kolacji kręciła się wokół jej ocen, zajęć pozalekcyjnych i przygotowań do studiów. Siedziałem tam cicho, zajadając groszek, podczas gdy mama i tata chłonęli każde słowo Sary o jej zajęciach zaawansowanym i wycieczkach po uczelniach.

Wszystko zmieniło się jeszcze bardziej dramatycznie, gdy Sarah dostała się na Uniwersytet w Brighton. Miałam wtedy 11 lat i wciąż pamiętam tę rozmowę przy kolacji, jakby to było wczoraj. „Jesteśmy z ciebie tacy dumni, kochanie!” – wykrzyknęła mama ze łzami w oczach. „Damy radę, prawda, Robert?”

Tata skinął poważnie głową. „Weźmiemy kredyt studencki. Nasza Sarah zasługuje na najlepszą możliwą edukację”.