Moja siostra uderzyła mnie w twarz na oczach wszystkich pasażerów podczas podróży na Hawaje, a moi rodzice spojrzeli na mnie gniewnie, bo była ich ulubionym dzieckiem. Nie wiedzieli, że zapłaciłem za podróż, więc anulowali bilety i uciekli z lotniska. To, co wydarzyło się później, było bardzo zaskakujące.

Nie od obcej osoby, nie od marki, nie od moich rodziców ani Amber. Nadal byli zablokowani. To od Josha. Josh był moim przyjacielem ze studiów, jedną z niewielu osób, które zawsze były dla mnie miłe. Wtedy dużo rozmawialiśmy. Straciliśmy kontakt po studiach, głównie dlatego, że pochłonęło mnie próbowanie utrzymania rodziny w całości.

Jego wiadomość brzmiała: „Rachel, przeczytałem twojego bloga. Nawet nie wiem, co powiedzieć. Jestem z ciebie dumny i żałuję, że nie powiedziałem ci tego lata temu. Zawsze zasługiwałaś na coś lepszego niż to, co dostałaś”. „Serce mi podskoczyło” – kontynuował. „Jeśli nadal jesteś na Hawajach, chętnie się kiedyś spotkam albo po prostu porozmawiam. Bez presji, po prostu z kimś, kto cię wspiera”.

Długo wpatrywałem się w tę wiadomość. To było inne. Żadnego poczucia winy, żadnych oczekiwań, tylko wsparcie, szacunek. Uśmiechnąłem się i odpisałem: „Cześć, Josh. Nadal tu jestem i chętnie porozmawiam”. Po raz pierwszy od dawna poczułem coś nowego, coś delikatnego, coś, czego nie czułem od lat. Nadzieję.