Moja siostra urządziła przyjęcie zaręczynowe za 85 000 dolarów w mojej winnicy w Napa Valley, otworzyła moją zamkniętą piwniczkę z winami vintage, powiedziała swoim miliarderom, że jestem „tylko ogrodnikiem” i myślała, że ​​jestem bezpiecznie poza krajem, w Paryżu — ale ja poleciałem wcześniej do domu, śledziłem na kamerach bezpieczeństwa każdą fałszywą wiadomość wysłaną w moim imieniu i każdą butelkę, którą otwierali bez mojego pozwolenia, a następnie wszedłem na jej przyjęcie w zabłoconych butach jako prawdziwy właściciel, trzymając w ręku akt własności i rachunki.

To był dowód na to, że przedkładałam to, co ważne — winorośl, zbiory, prawdziwą pracę — nad wygląd i osiągnięcia towarzyskie.

A kiedy wszedłem do jadalni wyglądając jak potwór bagienny, to nie ja powinienem się wstydzić.

Byli.

Bella i Preston i wszyscy ci ludzie w markowych ubraniach, pijący kradzione wino, świętujący oszustwo. Byli powodem wstydu. To oni handlowali kłamstwami, kradzieżą i pustym statusem.

Byłam po prostu kobietą, która pracowała, która robiła coś prawdziwego, wartościowego i produktywnego, podczas gdy oni bawili się w przebieranki i udawali, że ich świat ma znaczenie.

Popijam wino i obserwuję, jak gwiazdy zaczynają pojawiać się na ciemniejącym niebie.

Warto?

To pytanie ciągle zadaje mi moja matka.

Czy warto było zniszczyć relację z siostrą?

Czy warto rozbijać rodzinę?

Czy warto być tak zimnym, tak okrutnym, tak nieprzejednanym?

Oto moja odpowiedź.

Spójrz na moją winnicę.

Spójrz na moje zbiory.

Spójrz na mój biznes – rozkwita, rośnie i odnosi sukcesy.

Spójrz na mnie, stoję tu, wolny od długów, wolny od pasożytów, wolny.

Tak, było warto.

Więc w tym momencie oddaję głos wam, bo naprawdę chcę poznać wasze zdanie.

Moja siostra doczekała się wymarzonego ślubu, bogatego męża i miejsca w towarzystwie Napa Valley. Dostała wszystko, czego pragnęła.

To, że było to obciążone dodatkowymi sznurkami – no dobrze, raczej łańcuchami – nie jest moją winą.

Dokonała wyboru.

Moja matka mówi, że jestem okrutna. Mówi, że powinnam była załatwić to w cztery oczy, przebrać się w ładną sukienkę, spokojnie skonfrontować się z Bellą, nie upokarzając jej przed setką gości. Mówi, że to, że Margaret zniewala Bellę z powodu pieniędzy, czyni mnie równie złą, jak ludzi, którymi rzekomo gardzę.

Ale mam do Ciebie pytanie.

Opcja A: Czy posunąłem się za daleko? Czy powinienem był się ogarnąć, ubrać w coś eleganckiego i załatwić całą sytuację za zamkniętymi drzwiami? Czy to byłoby właściwe posunięcie?

Opcja B: A może błotniste wejście było idealnym, energicznym ruchem? Czy wejście tam, wyglądając, jakbym właśnie wyczołgał się z bagna – pokazując wszystkim dokładnie, gdzie byłem i co robiłem, podczas gdy oni grali w swoje gierki towarzyskie – było jedynym sposobem, żeby to podkreślić?

Dajcie znać w komentarzach. Zadzwonilibyście na policję i wnieśli oskarżenie? Wzięlibyście pieniądze Margaret i odeszli? A może zrobilibyście coś zupełnie innego?

Przeczytałem każdy z nich. I uwierzcie mi, po sześciu miesiącach wyrzutów sumienia mojej matki, przydałaby mi się jakaś zewnętrzna perspektywa.

Ponieważ z miejsca, w którym stoję — w mojej winnicy, z moim winem, obserwując, jak moje zbiory dojrzewają pod kalifornijskim zachodem słońca — myślę, że podjąłem właściwą decyzję.

Ale może to tylko ja tak uważam.

Co o tym myślisz?