Moja suknia ślubna zniknęła kilka godzin przed ceremonią – to, co wydarzyło się później, wciąż mnie prześladuje

Z nią u boku szłam do ołtarza.
Ceremonia minęła jak mgła. Przysięga małżeńska, pocałunek, brawa – ledwo czułam się obecna.

Przyjęcie było bardziej surowe. Goście żałośnie się śmiali, szeptali w kątach. Ja

Próbowałam tańczyć i uśmiechać się, ale nic nie wydawało się prawdziwe.

Stacey zniknęła. Zniknęła zaraz po ceremonii – wciąż w mojej sukni.

Później tego wieczoru, gdy większość gości już wyszła, wróciła.

Przebrała się z powrotem w codzienne ubrania i niosła suknię w pokrowcu. Twarz miała pokrytą plamami, a oczy zaczerwienione od płaczu.

„Emily” – wyszeptała. „Bardzo mi przykro”.

Tak na marginesie.
Na początku nie mogłam na nią patrzeć. Ale potem wybuchnęła płaczem na składanym krześle.

Moja mama usiadła obok niej i delikatnie wzięła ją za rękę.

„Porozmawiaj z nami, kochanie” – powiedziała.

I Stacey w końcu się otworzyła.

„Miałam depresję” – przyznała.

Straciłam pracę kilka miesięcy temu. Kłamałam i udawałam, że wszystko jest w porządku. Ale tak nie jest. Prawie nie wychodzę z mieszkania. Przeglądam szczęśliwe życie wszystkich w internecie i czuję się niewidzialna.

Łzy spływały jej po policzkach. „Nie chciałam ci psuć dnia. Chciałam tylko przez chwilę poczuć, że jestem ważna”.

Dla przykładu.
Jej ból był surowy i prawdziwy.
Nagle mój gniew przerodził się w troskę.

„Pomożemy ci” – powiedziała mama. „Od jutra”.

I tak zrobiliśmy.

Stacey zaczęła terapię u dr. Martineza w następnym tygodniu. Chodzi regularnie i pracuje nad sobą. Znalazła nową pracę, bierze leki i rozmawia ze mną dwa razy w tygodniu.

Minął prawie rok. Powoli odbudowujemy naszą więź.

Ten dzień był bolesny. Ale jeśli wyciągnął moją siostrę z mroku, może nie była to całkowita strata.