Moja synowa zażądała „rozmowy z właścicielem” z powodu mojej obecności – i to był jej największy błąd. Kiedy niespodziewanie zobaczyła mnie na ślubie mojej wnuczki

Nazywam się Margaret Anderson. Mam sześćdziesiąt osiem lat i od siedmiu lat zmagam się z roszczeniową postawą Jennifer – odkąd przekonała mojego syna, Roberta, żeby wykreślił mnie ze swojego życia. Ale ta konkretna sobota w październiku była inna. Tego dnia w końcu posunęła się za daleko.

Ślub odbył się w Willowbrook Country Club, najbardziej ekskluzywnym miejscu w naszym hrabstwie – kryształowe żyrandole, marmurowe podłogi i reputacja, na którą pracowały pokolenia. Moja wnuczka Emma marzyła o ślubie właśnie tam od dwunastego roku życia. Kiedy zaręczyła się sześć miesięcy temu, zadzwoniła do mnie potajemnie ze łzami w oczach, mówiąc, że nigdy nie będzie ją stać na wymarzony lokal.

Jennifer nie wiedziała, że ​​Emma i ja utrzymujemy bliskie relacje od siedmiu lat. Jennifer nie wiedziała też, że kiedy Emma powiedziała mi kilka miesięcy temu, że chce kiedyś wziąć ślub w Willowbrook, po cichu zacząłem organizować ceremonię, aby moja wnuczka mogła mieć wymarzone miejsce. Kiedy Emma zadzwoniła do mnie w zeszłym tygodniu z zaproszeniem na ślub, byłem już przygotowany, aby upewnić się, że wszystko będzie idealne.

Przybyłam punktualnie, elegancko ubrana w moją najlepszą granatową sukienkę i perłowe kolczyki, które Emma dała mi na urodziny. Emma wyglądała promiennie w odrestaurowanej koronkowej sukni swojej babci – tej, którą nosiłam trzydzieści pięć lat temu – a ja potajemnie ją zachowałam na ten dzień. Ceremonia była przepiękna, a teraz goście gromadzili się w wielkiej sali balowej, brzęczały kieliszki szampana, a w powietrzu unosił się śmiech.