Moja synowa zostawiła moją pięcioletnią wnuczkę w moim domu na jedną noc. Następnego ranka szepnęła: „Babciu, mama powiedziała, że nie mogę ci powiedzieć, co widziałam w domu.”

Opowiedziałam jej wszystko. Jej brwi zmarszczyły się, gdy słuchała uważnie. Gdy skończyłam, zawahała się.

„Carol, zauważyłam też, że Lily się zmieniła. Łatwo się przestrasza, odpływa myślami na lekcjach.

A na zajęciach plastycznych” – zawahała się, wyraz twarzy zdradzał niepokój – „tworzy bardzo dziwne rysunki.

Prawie zawsze to mała dziewczynka sama w ciemnym pokoju, a za nią są chaotyczne czarne linie, jakby były kratami.”

Serce mi zamarło. Te czarne linie, jak kraty. Słowa pani Davis były jak strzał w samo sedno, potwierdzając moje najgłębsze obawy.

W drodze do domu szłam jak duch, prześladowana obrazami rysunków Lily.

Później usiadłam na werandzie, gdy przechodził pan Henderson, mój miły, starszy sąsiad.

Widząc mój przygnębiony wyraz twarzy, zatrzymał się.

„Carol, wszystko w porządku? Wyglądasz jakbyś zobaczyła ducha.”

Przypominając sobie przestraszony wzrok Lily, postanowiłam mu się choć częściowo zwierzyć.

„Lily powiedziała mi coś dziwnego o dziewczynce w domu Jenny.

Nie wiem, co o tym myśleć.”

Pan Henderson zmarszczył brwi, jego oczy były przenikliwe. Po chwili obniżył głos.

„Carol, jest coś, czego nikomu nie powiedziałem.

Pewnej nocy w zeszłym tygodniu nie mogłem spać i wyszedłem na podwórko.

Widziałem, jak Jenna spieszy do domu, trzymając za rękę małą dziewczynkę. Jestem pewien, że to nie była Lily.

Było bardzo późno, po północy.” Zatrzymał się. „Słyszałem też stłumiony szloch.

Wtedy myślałem, że to może Lily, chora, ale teraz, gdy cię słyszę…”

Jego słowa uderzyły mnie jak piorun. „Jesteś pewien, panie Henderson? Dobrze ją widziałeś?”

Skinął głową. „Nie mogłem dostrzec jej twarzy, ale to nie była Lily. Była mniejsza, z krótszymi włosami.”

Nie chciałam nic mówić, z obawy przed źle ocenieniem Jenny, ale bądź ostrożna, Carol.”

Tamtego wieczoru, kiedy Jenna przyszła po Lily, jej spojrzenie było ostre jak nóż, przesuwało się po mnie od stóp do głów.

„Dzięki, że pilnowałaś Lily,” powiedziała chłodno. Lily schowała się za nią, obejmując Milo, a jej oczy były pełne niepokoju.

Jenna wzięła ją za rękę i szybko odciągnęła, nie mówiąc ani słowa więcej.

Następnego ranka wsiadłam do pierwszego autobusu do centrum i pojechałam na komisariat policji.

W powietrzu w środku unosił się gęsty zapach wilgotnego papieru i przypalonej kawy.

Zaprowadzono mnie do małego pokoju, gdzie za porysowanym biurkiem siedział detektyw Morales, mężczyzna w średnim wieku o surowej twarzy i zmęczonych oczach.

Opowiedziałam mu wszystko: szept Lily, rysunki, relację pana Hendersona.

Mój głos drżał, ale starałam się mówić wyraźnie.

„Proszę pana, wiem, że to brzmi szalenie, ale moja wnuczka jest przestraszona i wierzę, że dzieje się coś bardzo złego.”

Morales słuchał, jego ręka rytmicznie uderzała w biurko. Kiedy skończyłam, powoli pokręcił głową.

„Pani, rozumiem pani obawy. Ale mamy jedynie słowa dziecka, kilka rysunków i zeznanie sąsiada.

To nie wystarczy, by uzyskać nakaz przeszukania.”