Moja współpracownica ukradła cały mój projekt, wrobiła mnie w kradzież i doprowadziła do mojego zawieszenia — nigdy nie pomyślała, że ​​zachowam każdą wersję pliku, znacznik czasu i pokwitowanie, które mogłyby ujawnić jej kłamstwa przed całą firmą.

Tessa pojawiła się z promiennym uśmiechem i CV dopracowanym do perfekcji, niczym w korporacji – absolwentka Stanfordu, była strateg startupu, „osoba lubiąca pracę zespołową”. Ludzie od razu ją pokochali. Ja tymczasem przez pięć lat cichutko harowałem na tym samym stanowisku, budując reputację opartą na stałych wynikach, a nie na teatralności.

Nasz menedżer przydzielił nam zadanie o dużym znaczeniu: zaprojektowanie modelu redukcji kosztów opartego na danych, który miał zostać zaprezentowany zarządowi. To był projekt, który mógł zmienić karierę. Nie miałem nic przeciwko dzieleniu się uwagą – dopóki nie zorientowałem się, że Tessa nie zamierzała się niczym dzielić.

Tygodniami „zapominała” o spotkaniach ze mną, wstrzymywała pliki z danymi i wprowadzała zmiany w wersjach, których nie przesłała na nasz dysk współdzielony. Kiedy skonfrontowałem ją z pomyłkami, uśmiechnęła się i powiedziała: „Och, Jordan, jesteś taki skupiony na szczegółach. To urocze”.

Wtedy zacząłem wszystko dokumentować.

E-maile, znaczniki czasu, wersje robocze, notatki ze spotkań – wszystko, czego dotknęłam, trafiało do archiwum w chmurze, o którego istnieniu nie wiedziała. To nie była paranoja. To była walka o przetrwanie.

Do połowy marca model był prawie ukończony. Zaprojektowałem strukturę, formuły i scenariusze predykcyjne. Tessa zasugerowała, żeby zmontowała ostateczne slajdy, ponieważ „miała większe doświadczenie w prezentacjach”.