Moja żona wręczyła mi kopertę manilową podczas mojego własnego przyjęcia emerytalnego, a moje dzieci wiwatowały, jakby to był „najlepszy dzień w moim życiu”

„Miałaś 23 lata. To nie jest „młoda”. To „wykształcona osoba dorosła”.

„Tato, proszę. Oddam ci. Zapłacę odsetki. Cokolwiek zechcesz.”

„Chcę rodziny, która mnie szanuje. Mam rodzinę, która chce moich pieniędzy. Nie chodzi o pieniądze, Melisso.”

„Chodzi wyłącznie o pieniądze”.

Sześć miesięcy temu nie chciało ci się wspominać o mojej pracy znajomym. Dziś dzwonisz do mnie za sześćdziesiąt pięć tysięcy dolarów. „Co się zmieniło?” – zapytałem.

„Zmieniłem się. Wszyscy się zmieniliśmy.”

„Nie, nie zmieniłeś się. Zmieniły się twoje okoliczności. To jest różnica.”

Trzeci telefon nadszedł w lutym, od samej Catherine.

„Jim, musimy porozmawiać.”

„Nie, nie mamy.”

„Dzieci mają problemy finansowe”.

„Dzieci są dorosłe”.

„Tyler może musieć zrezygnować ze studiów medycznych”.

„Tyler powinien był o tym pomyśleć, zanim świętował nasz rozwód”.

„Jim, proszę. Wiem, że popełniłem błędy, ale nie karz dzieci za moje wybory”.

„Catherine, nikogo nie karzę. Po prostu nikogo też nie ratuję”.

„To twoje dzieci.”

„To dorośli, którzy bardzo jasno dali mi do zrozumienia, co o mnie myślą”.

„Oni mnie chronili. Myśleli, że jestem nieszczęśliwa”.

„Czy byłeś niezadowolony?”

“Tak.”

„Wtedy dostałeś to, czego chciałeś. Wszyscy dostali to, czego chcieli.”

„Jim, teraz zdaję sobie sprawę, że popełniłem błąd. Ogromny błąd”.

„Zdałeś sobie z tego sprawę, gdy zobaczyłeś portfolio nieruchomości.”

„To nieprawda.”

„Catherine, złożyłaś pozew o rozwód po ośmiu miesiącach zdrady z Brianem Sullivanem. Nie „zdawałaś sobie z tego sprawy”. Zostałaś przyłapana”.

Spróbowała innego podejścia. „A co, gdybyśmy poszli na terapię? A co, gdybyśmy spróbowali rozwiązać ten problem?”

„Catherine, jesteśmy rozwiedzeni. Nie da się „wypracować” rozwodu.”

„Moglibyśmy ponownie się pobrać”.

Ta zuchwałość była porażająca.

„Chcesz poślubić mnie ponownie dla pieniędzy?”

„Chcę się z tobą ponownie ożenić, bo cię kocham”.

„Kochasz moje pieniądze. To różnica.”

„Jim, proszę. Dzieci potrzebują pomocy.”

„Dzieci muszą zrozumieć, że czyny mają konsekwencje. Wybrały swoją stronę. Teraz z tym żyją”.

W marcu Tyler i Melissa pracowali w handlu detalicznym, żeby opłacić rachunki. Tyler wziął urlop od studiów medycznych. Melissa wróciła do Catherine, żeby dzielić czynsz za jednopokojowe mieszkanie. Rodzina, która świętowała moją porażkę, uczyła się, jak wygląda prawdziwa porażka.

I w końcu poczułem spokój.

Sześć miesięcy po rozwodzie siedziałem na tarasie, przeglądając rachunki z tytułu wynajmu i planując ulepszenia budynku w Cleveland Heights. Tego ranka na moje konto firmowe wpłynęło piętnaście tysięcy dwieście czterdzieści siedem dolarów, tyle samo, co co miesiąc przez ostatnie trzy lata.

Zadzwonił telefon. Tyler.

„Tato, mogę przyjść? Chcę z tobą porozmawiać.”