Moja żona zażądała rozwodu. „Chcę domu, samochodów – wszystkiego” – powiedziała. Mój prawnik namawiał mnie do walki. Powiedziałem tylko: „Oddaj jej wszystko”. Wszyscy myśleli, że oszalałem. Na rozprawie końcowej podpisałem wszystko. Nie wiedziała, że ​​już wygrałem. Uśmiechała się – aż jej prawnik wyszeptał pięć słów, które sprawiły, że krzyknęła…

Moja żona spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała: „Chcę ten dom, samochody, firmę – wszystko”. Nie płakała. Nie przepraszała. Była wymagająca, jakby zamawiała coś z menu, jakby czternaście lat małżeństwa, dwójka dzieci i wszystko, co zbudowałem własnymi rękami, było po prostu transakcją, którą była gotowa sfinalizować.

Mój prawnik złapał mnie za ramię tak mocno, że myślałem, że zostawi mi siniaka. Hugh Pembrook zajmował się prawem rodzinnym od trzydziestu lat. Widział okropne rozwody. Widział małżonków próbujących zniszczyć się nawzajem. Ale kiedy powiedziałem mu, co zamierzam zrobić, zbladł.

„Donnie, nie rób tego” – powiedział. „Możemy walczyć. Powinniśmy walczyć. Nie należy jej się nawet połowa tego, o co prosi”.

Spojrzałam na niego. Potem spojrzałam na Norę siedzącą po drugiej stronie stołu konferencyjnego ze swoim prawnikiem, z tym zadowolonym uśmieszkiem na twarzy – tą samą twarzą, którą całowałam na dobranoc, tą samą kobietą, którą trzymałam, gdy umarła jej matka, tą samą osobą, która przysięgła przed Bogiem i naszymi rodzinami, że będzie przy mnie w każdej sytuacji.

„Daj jej wszystko” – powiedziałem.

Hugh upuścił długopis. „Przepraszam?”

„Słyszałeś. Dom, samochody, interes. Daj jej wszystko, czego zapragnie”.

Uśmiech Nory błysnął. Nie spodziewała się tego. Jej prawnik pochylił się i szepnął jej coś do ucha, a ona powoli skinęła głową, jak kot, który właśnie zapędził mysz w kozi róg.

Myślała, że ​​mnie złamała. Myślała, że ​​się poddaję. Wszyscy tak myśleli.

Moja matka zadzwoniła do mnie tamtej nocy ze łzami w oczach. Karen Sutler samotnie wychowała dwóch chłopców po śmierci mojego ojca. Pracowała na dwie zmiany jako pielęgniarka. Poświęciła wszystko, żebyśmy z Boydem mogli mieć przyszłość. A teraz patrzyła, jak jej najmłodszy syn oddaje całe swoje życie kobiecie, która nie zasługiwała na ani jeden cent.

„Donovan, proszę” – błagała. „Twój ojciec zbudował tę firmę od zera. Włożył całe serce w Sutler and Sons. Nie możesz tego po prostu oddać. Nie możesz”.

„Mamo, musisz mi zaufać.”