Moje dzieci postanowiły o mnie zapomnieć przez dwadzieścia lat. Ciągle dzwoniłam, ciągle wysyłałam prezenty. Nigdy nie odbierały, nigdy nie oddzwaniały, nigdy nie odwiedzały. W końcu byłam wyczerpana i postanowiłam przestać. Zmieniłam swoje pełne imię i nazwisko, sprzedałam dom, kupiłam nowy numer telefonu i już nigdy nie wróciłam. Sześć miesięcy później

Moje dzieci miały dwadzieścia lat, żeby podnieść słuchawkę.

Dwadzieścia lat, żeby wybrać mój numer, usłyszeć swój głos po drugiej stronie, powiedzieć nawet coś tak prostego jak: „Hej, mamo. Żyję”.

Nigdy tego nie zrobili.

Przez dwie dekady wysyłałem prezenty urodzinowe, które znikały w czarnej dziurze gdzieś między moim małym mieszkaniem w Jersey City a ich eleganckimi domami na zamożnych przedmieściach północnego New Jersey i Connecticut. Przez dwie dekady wpisywałem ich numery do mojego starego Samsunga i słuchałem, jak dzwoni i dzwoni, aż mechaniczny amerykański głos kazał mi zostawić wiadomość.

I zostawiłem wiadomości.

Dziesiątki. Setki.

„Wszystkiego najlepszego, Jennifer. Bardzo za tobą tęsknię.”

„Christopher, tu mama. Chciałam tylko wiedzieć, jak się masz. Myślałam o tobie cały dzień”.

„Mam nadzieję, że u was obojga wszystko w porządku. Jestem tutaj, jeśli kiedykolwiek mnie będziecie potrzebować. Kocham was.”

Zostawiałam je w poranki Bożego Narodzenia, gdy na moim malutkim telewizorze leciał „To wspaniałe życie”. Zostawiałam je w wieczory 4 lipca, gdy sąsiedzi odpalali fajerwerki nad rzeką Hudson. Zostawiałam je w zwyczajne wtorki, siedząc przy kuchennym stole z szumem okapu w tle i kubkiem taniej kawy stygnącej w dłoniach.

Przez dwadzieścia lat ani razu nie dostałem prawdziwej odpowiedzi.