Moje gospodarstwo zostało zniszczone przez letni pożar lasu i nie mając innego wyjścia, poszedłem do domu córki. Jej mąż zablokował drzwi: „Zniszczysz mój perski dywan. Nie możesz tu zostać”. Zdesperowany, zadzwoniłem do syna mojej zmarłej sąsiadki, chłopca, którego wychowałem jak własnego syna – nikt nie wiedział, że jest teraz miliarderem i nikt nie wiedział, że mam jego numer. Aż do momentu, gdy jego helikopter wylądował na ich trawniku i powiedział trzy słowa.

Wytarłem dłonie o dżinsy i zapukałem do nieskazitelnie białych drzwi mojej córki. Mosiężna klamka lśniła, jakby nigdy nie widziała odcisku palca.

Drzwi uchyliły się na chwilę. Potem szerzej.

Kalia stała tam w jedwabnej bluzce koloru szampana i spodniach z kantem tak ostrym, że można by nimi kroić chleb. Jej włosy były gładkie, lśniące, takie, które doskonale czują się w salonie fryzjerskim. Jej idealnie wypielęgnowane brwi uniosły się, gdy mnie zobaczyła, a ja obserwowałem, jak jej wzrok się porusza – moje potargane siwe włosy, moja twarz umazana dymem, moja stara torba podróżna, moje robocze buty wciąż pokryte sadzą z polnej drogi.

„Mamo?” powiedziała powoli. „Co tu robisz?”

Ton nie był zaskoczeniem. To było niedogodnością.

Ścisnęło mnie w gardle.

„Farma spłonęła, kochanie” – powiedziałem. „Straciłem wszystko”.

Słowa zabrzmiały surowo, pozbawione wszelkiej dumy, którą próbowałam zachować. Mój głos załamał się przy „wszystko” i nienawidziłam tego.

„Miałam nadzieję, że będę mogła zostać u ciebie i Lewisa przez kilka dni” – ciągnęłam. „Tylko dopóki nie ogarnę sytuacji”.

Jej wzrok przesunął się ponad moim ramieniem w stronę podjazdu, ku domom sąsiadów, jakby ktoś z jej przyjaciół mógł ją obserwować.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, Lewis wyszedł na korytarz za nią.

Miał na sobie elegancką białą koszulę, rękawy podwinięte idealnie na przedramionach, a na nadgarstku błyszczał drogi zegarek. Jego woda kolońska unosiła się w ciepłym powietrzu – coś ostrego i drogiego.

Jego twarz się zmieniła, gdy mnie zobaczył. Nie było w niej zaniepokojenia. Nie było w niej szoku.

Niesmak.

„Absolutnie nie” – powiedział, stając przed moją córką, jakby musiał ją przede mną osłonić. „Co to jest?”

„Pożar” – powiedziałem, czując, jak pieką mnie policzki. „Straciliśmy dom. Potrzebuję tylko miejsca na kilka nocy. Mogę przespać się na kanapie. Posprzątam. Nie będę sprawiał kłopotów”.

Wzrok Lewisa przesunął się po mnie, jakbym była plamą, którą znalazł na swojej koszuli.

„Spójrz na siebie” – powiedział. „Jesteś pokryty popiołem i Bóg jeden wie czym jeszcze. Zniszczysz mój perski dywan. Ta rzecz kosztowała piętnaście tysięcy dolarów”.

Spojrzałem za niego, do przedpokoju. Rzeczywiście, kremowo-niebieski perski dywan rozpostarty na drewnianej podłodze niczym jezioro. Był piękny. A jednocześnie po prostu dywan.

„Mogę wziąć prysznic” – powiedziałam szybko. „Rozłożę ręczniki, ja…”

„To, czego potrzebujesz” – wtrącił – „to samodzielne rozwiązanie swoich problemów”.

Jego głos był chłodny i płaski.