Murarz wydał 300 milionów dolarów, aby poślubić sparaliżowaną kobietę; w noc poślubną, po zdjęciu jej ubrania, odkrył szokującą prawdę: „JESTEŚ…”

Zbudował rampy, poszerzył drzwi, dostosował łazienkę i zainstalował poręcze, aby Lucía mogła się poruszać, nie będąc tak bardzo od niego zależna.

Zbudował nawet mały taras, gdzie mogła malować, gdy on pracował.

„Chcę, żebyś czuła, że ​​ten dom jest również twój” – powiedział do niej, ocierając pot z jej twarzy zakurzoną dłonią.

Lucía uśmiechnęła się przez łzy. Po raz pierwszy przyszłość przestała ją przerażać.

Noc poślubna nadeszła z lekkim deszczem.
W świeżo wyremontowanym pokoju unosił się zapach świeżego drewna i kwiatów jaśminu. Hugo nerwowo pomógł Lucíi usiąść na łóżku.
Jego dłonie drżały – nie z pożądania, lecz z czułości.

Kiedy ostrożnie zdjął białą koronkową sukienkę, zatrzymał się.
Nie z powodu kruchości ciała żony, ale z powodu blizn: długich, szarych śladów biegnących wzdłuż jej pleców, śladów operacji, upadków i nocy przepełnionych cichym bólem.

Hugo nie powiedział ani słowa. Po prostu przytulił ją mocno, tak mocno, że łzy spływały jej po włosach.

„Nie żałujesz?” – zapytała Lucía ledwo słyszalnym głosem.

„Żałuję tylko, że nie poznałem cię wcześniej… żebym mógł mniej z tobą cierpieć” – odpowiedział.
„Jesteś największą nagrodą mojego życia”.

Lucía płakała. Tej nocy nie było współczucia, tylko czysta miłość.

Kolejne dni wypełnione były rutyną, śmiechem i nadzieją.

Hugo wstawał przed świtem, gotował dla nich obojga, a potem zabierał ją do ośrodka rehabilitacyjnego.

Popołudniami uczył ją nowych przepisów lub wymyślał domowe wynalazki, które miały ułatwić jej życie.

Lucía ze swojej strony zaczęła na nowo malować.

Jej obrazy, pełne jaskrawych kolorów i motyli, wydawały się krzykiem odrodzenia.

Wkrótce otworzyła internetowe warsztaty dla dzieci, które nazwała „Odrodzenie w kolorach”.

Z czasem stała się magia.

Rok później zaczęła odczuwać mrowienie w stopach.

Dwa lata później, z pomocą laski, udało jej się stawiać pierwsze kroki.

„Loteria Serca”

Gdy Lucía zrobiła trzy kroki w jego stronę, Hugo wybuchnął płaczem jak dziecko.

Między łzami i śmiechem powiedziała mu:

„Widzisz, kochanie? W końcu wygrałaś na loterii.”

Przytulił ją i odpowiedział:

„I nie zamieniłbym tej nagrody na nic, nawet na cały świat”.

Od tamtej pory, każdego ranka w Puebli sąsiedzi wciąż ich widują – on pcha wózek, ona idzie swoim tempem – i wszyscy wiedzą, że czasem prawdziwe szczęście nie polega na zdobyciu mandatu, ale na sercu, które się nie poddaje.