„Musisz się wyprowadzić” – powiedzieli moi rodzice w Boże Narodzenie. „Naprawdę?” – odpowiedziałem. Następnego ranka spakowałem się i wyjechałem… Teraz tkwią w kłamstwie.

Część I – Zdanie świąteczne
To była jedna z tych wigilijnych nocy, które zawsze pachniały cynamonem i starymi kłótniami. Moja mama trzymała kieliszek wina w jednej ręce, a pilota w drugiej, przełączając się między świątecznym kłodą w telewizji a powtórką sitcomu o rodzinie, która kocha się jak meble w pokoju. Mój ojciec siedział w fotelu niczym stały element swojego domu, owinięty w kardigan, który chronił go przed wszelkimi konsekwencjami.

„Musisz się wyprowadzić”.

Bez wstępu. Bez przemówienia. Zdanie wylądowało w salonie z delikatnym autorytetem czegoś wyćwiczonego.

Mama skinęła głową, nie odrywając wzroku od migoczącego ekranu. „Czas, Nathan”.

Uśmiechnęłam się, zanim zdążyłam się zorientować. „Naprawdę?”

„Nie rób sceny” – powiedziała, jakbym już zabrała się za przewracanie choinki. „Wyrównamy rachunki. Daniel teraz pomoże”.

Daniel. Syn Złotego. Czarodziej. Ten, który potrafił sprowadzić szron na styczniowe niebo. Nie było go tam tego wieczoru – nie pozwolił sobie zajrzeć do cichych chwil. Ale jego imię unosiło się w pokoju jak imię trzeciego rodzica.

„Wyjdę po śniadaniu” – powiedziałam, na tyle spokojnie, by nas wszystkich oszukać. „Wesołych Świąt”.

W kuchni parowało ciasto. W przedpokoju wieniec rozsypywał delikatne okruszki sosny. Coś kliknęło w mojej głowie z precyzją, z jaką zamek znajduje właściwy klucz.

Nie spałam. Siedziałam w łóżeczku, na pochyłym strychu, gdzie moje nastoletnie lata wypełnione były odrabianiem prac domowych z matematyki i przytłumioną ścieżką dźwiękową kłótni rodziców o pieniądze. Przycisnęłam dłoń do tapety i poczułam, jak chłodny tynk otula mnie niczym ostatni spoczynek. Jeśli wsłuchałam się uważnie, wciąż słyszałam mamę sprzed piętnastu lat w kuchni, chwalącą Daniela za świadectwo, podczas gdy ja stałam w skarpetkach, z kokardą na targu naukowym i niosąc torbę z zakupami, które kupiłam za pieniądze z opieki nad dziećmi.

Nie chodzi o to, że tego nie widziałam. Po prostu w końcu przestałam sobie wmawiać inną historię.

Poranek skąpał pokój w szczególnej szarości zimowego nieba, które jeszcze nie zdecydowało, czy kogoś kocha. Świadomie spakowałam: ubrania, słuchawki, płyty zebrane na pchlich targach. Są też rzeczy, których nie da się trzymać na półce: pendrive’y ze skanami starych wyciągów bankowych; poczta ze Zdjęciami Przyszłości, która nie była mi przeznaczona, ale zawierała moją przyszłość; nagrania rozmów, które skrywały delikatne początki i zęby.

Wyciągnęłam spod łóżka pudełko – to niepotrzebne pudełko, które trzymałam na dzień, w którym będę musiała wziąć życie w swoje ręce i odejść. Wydawało się lżejsze niż powinno. Ach, tak.

Gdy szłam do drzwi z walizką, u stóp schodów pojawiła się moja mama w swetrze w kolorze żalu, przebranym za łaskę.

„Będzie dobrze” – powiedziała. „Zawsze wszystko w porządku”.

Zabrzmiało to jak komplement. Brzmiało jak przekleństwo.

„Pozdrów Daniela ode mnie za dom” – powiedziałam. „Dobrze wygląda w tym świetle”.