Mijały tygodnie. Rozpoczęły się zajęcia w szkole – matematyka rano, pisanie po południu. Jedna z nauczycielek, pani Campbell, nie chciała go zostawić.
„Masz bystry umysł” – powiedziała pewnego dnia, oddając mu kartkę. „Jeśli tylko przestaniesz udawać, że ci nie zależy”.

Ethan wpatrywał się w czerwone słowa. Dobra intuicja. Nikt nigdy o nim czegoś takiego nie napisał.

Tej nocy, gdy światła przygasły, Marcus wyszeptał: „Nie jesteś twardzielem, Morales. Po prostu boisz się jak my wszyscy”.
Ethan odwrócił się, ale słowa utkwiły mu w pamięci.

Pod koniec pierwszego miesiąca uśmieszek zniknął na dobre.

Sześć miesięcy później Ethan siedział w małej sali konferencyjnej, jego pomarańczowy mundur był teraz nieco za duży. Schudł, stał się cichszy. Matka znów usiadła obok niego, jej dłoń drżała, gdy sięgała po jego dłoń. Tym razem się nie odsunął.

Weszła sędzia Weller, ta sama kobieta, która go skazała. Wyglądała na starszą, bardziej zmęczoną, ale jej wzrok wciąż był bystry. Po drugiej stronie stołu siedział oficer Daniels, jego opiekun w areszcie.

„Ethan Morales” – zaczął sędzia – „jesteśmy tu, żeby ocenić twoje postępy i ustalić, czy jesteś gotowy na zwolnienie warunkowe”.

Ethan z trudem przełknął ślinę. Nie uśmiechnął się ani nie wzruszył ramionami. Po prostu skinął głową.

Oficer Daniels odezwał się pierwszy. „Kiedy Ethan przyjechał, był wściekły, buntowniczy i nie chciał współpracować. Od tego czasu ukończył kursy zarządzania gniewem, uczęszczał na wszystkie korepetycje i pomagał innym chłopcom w przygotowaniach do egzaminów GED. Widać u niego postępy”.

Sędzia Weller zwrócił się do niego. „Czy uważasz, że się zmieniłeś, Ethan?”

Zawahał się. Słowa wydawały się ciężkie.
„Ja… nie wiem, czy jestem inny” – powiedział cicho. „Ale wiem, że kogoś zraniłem. Myślałem, że to nie ma znaczenia. Myślałem, że bycie twardym oznacza brak troski. Ale ma znaczenie”.

Jego matka otarła łzy. Nawet oficer Daniels wyglądał na zaskoczonego.

Sędzia Weller przyglądał mu się przez dłuższą chwilę. „A co chcesz robić, kiedy stąd wyjdziesz?”

Ethan spojrzał na swoje dłonie. „Pani Campbell mówi, że dobrze mi idzie pisanie. Może mógłbym to kontynuować. Opowiadać historie, które…” – przerwał zawstydzony.
– …historie, które coś znaczą – dokończył.

Usta sędziego złagodniały w czymś na kształt uśmiechu. „Rozumiesz, że to nie wymaże tego, co się stało”.
„Wiem” – powiedział Ethan. „Ale chcę to naprawić. Jakimś sposobem”.

W pokoju zapadła cisza.

W końcu sędzia Weller skinął głową. „W takim razie jestem gotów dać ci tę szansę. Zostaniesz zwolniony pod opiekę matki na warunkach dozoru kuratorskiego. Ale pamiętaj – twoje wybory od teraz decydują, kim się staniesz”.

Ethan stał, serce waliło mu jak młotem. Nie uśmiechał się, nie uśmiechał się ironicznie. Po prostu oddychał, powietrze za bramą aresztu było zimniejsze i swobodniejsze, niż pamiętał.

Gdy szli w stronę samochodu, jego matka szepnęła: „Wystraszyłeś mnie na śmierć, Ethan”.
„Wiem” – powiedział cicho. „Ja też się wystraszyłem”.

Siedząc na miejscu pasażera, spojrzał na szare ściany centrum, które bledły za nimi. Wiedział, że niektóre blizny nigdy nie znikną – po staruszku, po matce, może po nim samym. Ale po raz pierwszy Ethan Morales przestał udawać.

Nie miał tego uśmieszku.
Miał coś lepszego – początek.