Myślał, że zrujnował mnie w sądzie, dopóki sędzia nie przeczytał mojego listu.

Drewniane krzesło było lodowato zimne pode mną. Siedziałam z rękami złożonymi na kolanach, w idealnej pozie potulnej żony. Naprzeciwko mnie, przy stole swoich prawników, Benjamin uśmiechał się szeroko, pewnie. Drogi garnitur, nienaganna fryzura, triumfalna postawa: już wygrał. A przynajmniej tak mu się zdawało.

„Nigdy więcej nie tkniesz moich pieniędzy” – wyszeptał, wystarczająco głośno, by usłyszał go jego prawnik. Dokładnie tym samym tonem tłumaczył mi, dlaczego nie potrzebuję karty bankowej albo dlaczego muszę prosić go o pozwolenie na zakupy.

Za nim, w pierwszym rzędzie, siedziała Veronica. Z zadbanymi paznokciami, designerską torbą na kolanach, pochyliła się lekko do przodu i uśmiechnęła. „Dokładnie tak, kochanie” – wymamrotała ze sztuczną słodyczą, która przyprawiła mnie o mdłości. Zwracała się do niego tak, jak ja to robiłam kiedyś, kiedy jeszcze wierzyłam, że nasze małżeństwo ma sens.

Obok niej Dorothy, matka Benjamina, obserwowała scenę z lodowatym wyrazem twarzy. Jej siwe włosy były związane w surowy kok, a niebieskie oczy wpatrywały się we mnie, jakbym była plamą na podłodze. Nigdy mnie nie kochała. Od pierwszego dnia.

„Ona nie zasługuje nawet na grosz” – powiedziała wcześniej z tym samym uśmiechem, który pojawiał się na jej twarzy za każdym razem, gdy na Boże Narodzenie dawała mi tanią kartę podarunkową, obsypując Veronicę biżuterią.

Mój prawnik, pan Peterson, nerwowo przeglądał swoje akta. Naprzeciwko niego zespół prawny Benjamina – trzech prawników z najdroższej kancelarii w mieście – rozwijał skrupulatnie przygotowaną sprawę, mającą mnie zniszczyć.

Według nich nigdy nie pracowałam, nie miałam żadnych umiejętności, żadnej wartości. Byłam darmozjadem. Utrzymywaczką, która zasługiwała na minimalną emeryturę i nic więcej.

Sędzia Hawkins, bystra kobieta po pięćdziesiątce, słuchała bez wyrazu. Znana była ze swojej stanowczości. Wydawała się nawet gotowa wydać orzeczenie na korzyść Benjamina.

„Wysoki Sądzie” – oświadczył główny adwokat Benjamina – „moja klientka była niezwykle hojna. Pani Foster nie ma żadnego doświadczenia zawodowego, wykształcenia wyższego niż średnie i nigdy nie wspierała finansowo gospodarstwa domowego. Skromne miesięczne kieszonkowe w zupełności wystarczy”.

Mogłabym się roześmiać. Zarządzałam całym życiem towarzyskim Benjamina, organizowałam mu służbowe kolacje, prowadziłam dom i na jego prośbę zrezygnowałam z kariery. Ale milczałam. Byłam w tym świetna. Rola słabej i ignorantki. Grałam ją latami.

Benjamin spojrzał na mnie z satysfakcją. Myślał, że mnie złamał. Przez sześć miesięcy – odkąd odkryłam jego niewierność – przygotowywał się na tę chwilę. Przenosił pieniądze, ukrywał aktywa, przekonany, że niczego nie zauważę.

Mylił się.

Mistrz Peterson powoli wstał.

„Wysoki Sądzie, mój klient pragnie złożyć do akt jeszcze jeden, ostatni dokument. List.”

W sali rozległ się szmer. Prawnicy Benjamina wymienili zaniepokojone spojrzenia. Veronica zesztywniała. Dorothy zmrużyła oczy.

Sędzia wziął białą kopertę i zaczął czytać.

Zapadła absolutna cisza. Potem, powoli, wyraz twarzy sędziego uległ zmianie. Uniósł brwi. Przeczytała jeszcze raz. I jeszcze raz.

Po czym wybuchnęła śmiechem.

Prawdziwy śmiech, głęboki i niespodziewany.

„Och… to wspaniale” – powiedziała, zdejmując okulary. „Naprawdę wspaniale”.

Uśmiechy natychmiast zniknęły. Benjamin zbladł. Weronika patrzyła z niedowierzaniem. Po raz pierwszy od ośmiu lat Dorothy wyglądała na autentycznie przestraszoną.

Trzy lata wcześniej myślałam, że moje małżeństwo jest idealne.