Myśleli, że leci do Ohio, ale tak naprawdę cicha wdowa z Dallas zamówiła filiżankę kawy, otworzyła teczkę i w końcu zdecydowała, jak będzie nazywać się jej przyszłość.

„Jestem wdzięczna za pomoc, która pamięta, że ​​tu jestem” – powiedziała. „Jestem wdzięczna za przyjaciół, którzy nie szepczą. Jestem wdzięczna za profesjonalistów, którzy wnoszą uczciwość niczym zapiekankę. Jestem wdzięczna za kraj, w którym kobieta może wejść do sądu i wyjść z niego z czystym imieniem”.

Śmiali się, a potem wiwatowali, bo niektóre zdania zasługują na oklaski.

Grudzień udekorował ganki lampkami i przekonał sąsiadów, żeby machali, nawet gdy wiał wiatr. Margaret kupiła wnuczkom rękawiczki i zestaw do robienia prostych karmników dla ptaków. Nauczyła Emmę obszywać spódnicę, a Jacoba mieszać bez rozchlapywania. Owinęła prezenty brązowym papierem i sznurkiem kuchennym, bo prostota czyni niespodzianki jeszcze większymi.

W Wigilię wszyscy uczestniczyli w nabożeństwie przy świecach w kościele z ceglanymi ścianami i krzyżem, który wyglądał, jakby postanowił stanąć, bo ktoś musiał. Kolędy brzmiały znajomo, dzieci podskakiwały, a ksiądz włożył Margaret do ręki mały program, jakby przećwiczył jego wręczanie. Przy wejściu wisiała maleńka chorągiewka, której materiał nabierał powiewu ciepłego powietrza za każdym razem, gdy drzwi się otwierały. Zauważyła to i poczuła, jak coś w niej zapada: ciche przekonanie, że przynależność to decyzja, którą podejmuje się każdego roku, a czasem każdego dnia.

Po nabożeństwie przejechali obok lotniska. Emma przycisnęła twarz do szyby, by obserwować samoloty wznoszące się niczym znaki interpunkcyjne na końcu długich zdań.

„Dokąd oni idą?” – zapytała.

„Wszędzie” – powiedziała Margaret. „I w domu”.

Nowy Rok nadszedł w cekinach i praktycznym płaszczu. Margaret zapisała trzy nowe linijki w swoim notesie pod trzema starymi:

Poproś o pomoc wcześniej.

Zachowaj paragony, zwłaszcza te, które świadczą o radości.

Nauczaj tego, czego się uczysz.

Zrobiła wszystko. Prowadziła zajęcia z budżetowania z dyrektorem biblioteki, gdzie uczestnicy przynosili prawdziwe rachunki i prawdziwe pytania, a następnie wychodzili z teczkami podpisanymi ich imionami. Trzymała paragony w pudełku po butach i sama się zdziwiła, ile z nich dotyczyło lodów, opłat za wycieczki i kwiatów „bez powodu”. Poprosiła o pomoc w stworzeniu małego sklepu internetowego z jej kołdrami, a dziewczyna Leo zbudowała go dla niej w jedno popołudnie, odmawiając zapłaty i nalegając na spróbowanie każdego ciasteczka w ramach podziękowania.

W marcu Margaret otrzymała list polecony potwierdzający ostateczną spłatę z planu Daniela oraz notatkę od księgowego: „Zgodność zakończona. Dokumentacja w załączeniu”. Zrobiła zdjęcie koperty i wysłała je Janet z prostotą serca, bo wdzięczność nie potrzebuje wielu słów, żeby wyrazić się płynnie.

Umówiła się na ostatnią wizytę w sądzie, nie dlatego, że coś było nie tak, ale dlatego, że zamknięcie sprawy zasługiwało na pieczątkę. Urzędniczka uśmiechnęła się, kiedy przesunęła formularze po ladzie. „Wszystko gotowe, pani Sullivan” – powiedziała, a potem, ponieważ przeczytała akta, dodała: „Dobrze zrobione”.

Na zewnątrz schody prowadzące do sądu wydawały się niższe niż wcześniej.