Myśleli, że mogą mnie zawstydzić sukienką, którą uznali za tandetną, ale kiedy metka ujawniła prawdę i dowiedzieli się, że ją zaprojektowałam, wstyd obrócił się przeciwko nim.

„Staram się być lepszym człowiekiem” – wyszeptała. „Ale ewidentnie mam pracę do wykonania”.

To były prawdziwe przeprosiny — bez wymówek.

„Doceniam, że to powiedziałeś” – odpowiedziałem.

Podniosła wzrok. „Czy wszystko w porządku?”

Zastanowiłem się nad tym. Kasandra nie była zła – po prostu niepewna siebie i przyzwyczajona do udawania tarczy. Część mnie chciała zachować dystans. Ale inna część zdawała sobie sprawę, ile odwagi wymagało stanie tam bez zbroi.

„Wszystko w porządku” – powiedziałem. „Ale może… traktujmy ludzi jak równych sobie”.

Uśmiechnęła się lekko, zawstydzona. „Chciałabym”.

W ciągu następnych kilku tygodni sytuacja się zmieniła. Cassandra nadal nosiła swoje designerskie torby i prowadziła starannie dobrany styl życia, ale odpuściła sobie protekcjonalność. Zadawała pytania zamiast zakładać odpowiedzi. Była nawet wolontariuszką w szkolnej księgarni – zadanie, które kiedyś uznała za „zbyt zakurzone”.

Nigdy nie bylibyśmy najlepszymi przyjaciółmi. Nasze światy się przenikały, ale nie przeplatały. I to było w porządku.

Ale następnym razem, gdy pochwaliła mój strój, nie było w tym ukrytej zaczepki.

Tylko szczere: „Wyglądasz pięknie”.

I po raz pierwszy uwierzyłem, że mówi poważnie.