Na baby shower mojej siostry byłam w dziewiątym miesiącu ciąży. Rodzice posadzili mnie i męża przy cuchnącym koszu na śmieci. Odezwałam się: „Nie mogę znieść tego zapachu – proszę, czy możemy usiąść gdzie indziej?”. Mama krzyknęła: „Najpierw oddaj siostrze wszystkie rzeczy dla dziecka – jej dziecko jest ważniejsze! I zapłacisz jeszcze 7000 dolarów!”. Kiedy odmówiłam, wepchnęła mnie do basenu. Kiedy walczyłam, żeby utrzymać głowę nad wodą, usłyszałam, jak się śmieje i mówi do mojej siostry: „Jeśli się nie wynurzy, możemy po prostu zabrać wszystko…”.

Zaproszenie przyszło pocztą trzy tygodnie przed imprezą. Było wydrukowane na eleganckim kremowym papierze z błyszczącymi złotymi literami i zapraszało nas na baby shower Madison w domu moich rodziców. Moja młodsza siostra wysłała je listem poleconym – co powinno było mnie od razu ostrzec przed nadchodzącymi problemami.

Pokazałam to mojemu mężowi, Derekowi.
„Twoja siostra urządza baby shower u twoich rodziców?” – zapytał, a jego kubek z kawą zamarł w połowie drogi do ust.

„Na to wygląda” – powiedziałam, poprawiając się na krześle. W trzydziestym piątym tygodniu ciąży nic już nie było dla mnie komfortowe. Nasza córka opadła, a mnie plecy bolały bez przerwy.

Derek zmarszczył brwi. „Po tym wszystkim, co mówili? Po komentarzach o tym, że spieszyliśmy się z dzieckiem? Po tym, jak twoja mama powiedziała, że ​​Madison zasługuje na dziecko bardziej niż ty?”

Te słowa wciąż bolały. Moja matka naprawdę powiedziała to sześć miesięcy wcześniej. Derek i ja spędziliśmy trzy długie lata starając się o dziecko, przechodząc bolesne i kosztowne zapłodnienie in vitro. Madison zaszła w ciążę w podróży poślubnej – tak po prostu. I nagle znów stała się moim ulubionym dzieckiem, tym, które nie mogło zrobić nic złego.