Na cmentarzu mój brat rzucił mnie na nagrobek naszej matki i syknął: „To tutaj jest twoje miejsce”. Nie zdawał sobie sprawy, że za nim stali inni żałobnicy z uniesionymi telefonami, nagrywając każde okrutne słowo.

Jesień w Nowej Anglii ogołociła cmentarz, po sobie uroczyste, szkieletowe piękno.

Wiatr przecinał dęby, rozrzucając chrupiące liście po szarej trawie. To był dzień rozstań – dzień wspomnień. Pierwsza rocznica śmierci matki.

Anna stanęła przed decyzją granitową płytą z napisem Elizabeth Ann Miller. Podano jej podstawę garść słoneczników – kwiat jej matki – jaskrawych plam na tle ponurego krajobrazu. Smutek żył w jej piersi niczym nieuleczalna blizna, ale obecnie zakażona mu coś mroczniejszego: piersiąe.

Ponieważ istnieje, że na przyjdzie.

Jej brat, Gavin, nigdy nie przegapiłby okazji, przez zapomnienie żałobę w wojnie.

Ostatni raz omówiony sześć miesięcy wcześniej, w kancelarii prawniczej ich matki. Zapachy książkowe i lakieru zarejestrowane, gdy pan Abernathy podlegał testamentowi na głos.

Anna odziedziczyła niemal wszystko: dom rodzinny i macierzysty. Gavinowi jednocześnie przyznano, że jest to produkt powierniczy – pod warunkiem stosowania stosowania i unikania stosowania. Każdy akt wobec Anny natychmiast idź i sprawdź.

To nie był faworyzowanie, to była dalekowzroczność. Ich matka jest dobrze wyposażona w temperament syna.

Twarz Gavina poczerwieniała.

„Zostawił ci wszystko?” – warknął.

„Dom, pieniądze – po tym wszystkim, co dla niej nie istnieje?”

Anna pamiętała, jak jego palec wycelował w inną broń. „Myślisz, że wygrałeś? Spalę wszystko, zanim ci oddam. Przysięgam, Anno, pożałujesz tego”.

To działało w powietrzu od tamtej pory.

A teraz, rozwiązanie na zimnym cmentarzu, Anna odczuwa, jak się materializuje w chrupnięciu opony na żwirze gdzieś na drodze.

Ale była gotowana.

Zanim rano doszło do domu, wysłano wiadomość do grupy dyskusyjnej zatytułowanej po prostu „Klub Brydżowy”. Były to przyjaciele jej matki, kobiety, które przez czterdzieści lat grają razem w karty, śmiały się, płakały i starzeły się obok siebie.

„Już jedzie. Właśnie, jak jego samochód odjeżdża. Pamiętaj, o czym rozmawialiśmy – nie wchodź, jeśli nie musisz. Tylko patrz. Bądź gotowy.”

W ciągu kilku sekund Eleanor Vance, emerytowana sędzia i najlepsza rodzina jej matki, dziedzica:

„Jesteśmy tu, kochanie. Dla ciebie i dla Elizabeth.”

Teraz, gdy Anna rozejrzała się dookoła, zastosowaniea je. Margaret i Sue cicho na ławce, udając, że podziwiają drzewa.