Na ich milionowym przyjęciu z okazji parapetówki moja synowa zepchnęła mnie z kanapy i powiedziała z pogardą: „Zaprosiliśmy cię tylko z grzeczności. Nie marudź – i nie rób nic niezręcznego”. Uśmiechnęłam się tylko i wstałam. „Ciesz się, póki trwa” – powiedziałam delikatnie – „bo nic nie zostaje z człowiekiem na zawsze”. Roześmiała się głośno – ale dwa tygodnie później doskonale zrozumiała, co miałam na myśli.

Na ich milionowym przyjęciu z okazji parapetówki moja synowa zepchnęła mnie z kanapy i powiedziała z pogardą: „Zaprosiliśmy cię tylko z grzeczności. Nie marudź – i nie rób nic niezręcznego”. Uśmiechnęłam się tylko i wstałam. „Ciesz się, póki trwa” – powiedziałam delikatnie – „bo nic nie zostaje z człowiekiem na zawsze”. Roześmiała się głośno – ale dwa tygodnie później doskonale zrozumiała, co miałam na myśli.

Margaret Collins zawsze starała się zachować uprzejmość, nawet gdy życie dawało jej ku temu powody. W wieku sześćdziesięciu dwóch lat dawno minęła epoka, w której kłóciła się z ludźmi, którzy uparcie próbowali ją źle zrozumieć. Mimo to nic nie przygotowało jej na cios zadany przez synową, Vanessę Porter.

Przyjęcie z okazji parapetówki było ekstrawaganckie – catering w czarnych uniformach, szampan lał się strumieniami, a w kącie grało trio jazzowe na żywo. Margaret przyjechała z małym drzewkiem oliwnym w doniczce, które sama pielęgnowała. Nie było ono jaskrawe, ale uznała je za znaczące. Vanessa ledwo na nie spojrzała, zanim przekazała je pracownikowi.

Margaret usiadła na kanapie, głównie po to, by dać odpocząć bolącym kolanom, gdy Vanessa podeszła do niej z wymuszonym uśmiechem.

„Margaret” – powiedziała, pochylając się, jakby zdradzała sekret. Ale jej głos był daleki od łagodnego. „Zaprosiliśmy cię tylko z grzeczności. Nie ociągaj się… i nie stwarzaj niezręcznej sytuacji”.

Potem, szturchnięciem w ramię Margaret, Vanessa zepchnęła ją z kanapy. Ludzie w pobliżu udawali, że nie widzą, a ich wzrok błądził niczym wzrok nieznajomych w metrze.

Margaret otrząsnęła się. Mogła się rozpłakać. Mogła się kłócić. Zamiast tego po prostu wygładziła bluzkę, uśmiechnęła się lekko i powiedziała cicho: „Ciesz się, póki trwa, Vanesso – bo nic nie trwa wiecznie”.

Vanessa zaśmiała się głośno, szyderczo. „Och, proszę. Ten dom nigdzie się nie wybiera”.

Ale w pokoju zapadła dziwna cisza i Margaret poczuła, że ​​kilka spojrzeń zerka w jej stronę. Przeprosiła, pocałowała syna Michaela w policzek i wyszła, zanim ktokolwiek zdążył zobaczyć, jak mrugając, powstrzymuje łzy.

Minęły dwa tygodnie bez kontaktu z Michaelem i Vanessą. Margaret była zajęta pracą w małej bibliotece miejskiej i starała się nie wracać myślami do tamtej chwili.

Aż nagle, w deszczowe czwartkowe popołudnie, gdy parzyła herbatę w swojej cichej kuchni, zadzwonił telefon. To był Michael – jego głos był napięty, natarczywy.

„Mamo… coś się stało. Potrzebujemy cię.”