Na imprezie z przyjaciółmi mojego męża próbowałam go pocałować podczas tańca. Odsunął się i powiedział: „Wolałbym pocałować mojego psa”. Wszyscy się śmiali, aż się uśmiechnęłam i odpowiedziałam. W następnej chwili w sali zapadła cisza.

W penthousie Marcusa Caleb od razu się odmienił – uścisk dłoni był mocny, uśmiech wymuszony. „Marcus! Miło cię widzieć”.

„Caleb” – powitał go Marcus. „I Clare” – wypowiedział moje imię jakby mimochodem.

„Clare pracuje w szpitalu” – wtrącił płynnie Caleb, pytany o mnie.
Nie kieruje oddziałem kardiochirurgii. Nie uratowała dziś życia dziecka. Po prostu pracuje w szpitalu.

Światła przygasły. Muzyka ucichła i nabrała spokojnego, nostalgicznego brzmienia – naszej piosenki ślubnej. Po drugiej stronie sali Caleb śmiał się z kolegami.

Podeszłam do niego z bijącym sercem. „Zatańcz ze mną” – powiedziałam.

Jego szczęka się zacisnęła. Upadek wyglądałby źle. „Panowie” – powiedział gładko – „przepraszam. Obowiązek wzywa”.

Obowiązek. Tym właśnie teraz byłem.

Położył rękę na mojej talii – na tyle daleko, by zasugerować uczucie, i na tyle blisko, by podtrzymać iluzję. Kołysaliśmy się. Mechanicznie.

„Umowa z Pattersonem wygląda obiecująco” – mruknął.

„To miłe” – odpowiedziałam, pochylając się bliżej i próbując odnaleźć mężczyznę, który kiedyś tańczył ze mną boso o drugiej w nocy, szepcząc o naszym „pięknym życiu”.

Ale on zachował dystans.

Więc zaryzykowałem. Mały pocałunek – nic dramatycznego, po prostu ludzki.

Caleb cofnął się gwałtownie, jakbym go poparzył. Wtedy to powiedział.

„Wolę pocałować mojego psa, niż pocałować ciebie.”

Wybuchnął śmiech. Marcus o mało nie rozlał drinka. Bradley klaskał. Jennifer chichotała, chowając dłoń pod pachą.

Zamarłam, a potem poczułam, jak coś we mnie drgnęło. Upokorzenie było gorzkie, ale pod spodem kryła się jasność. Wszystkie przegapione rocznice, oddzielne sypialnie, perfumy, które nie były moje – wszystko się zgadzało.

Reanimowałem zwłoki małżeństwa.

Śmiech narastał. Wyprostowałem się i uśmiechnąłem – uśmiechem tak ostrym, że mógłby uciszyć cały pokój.

„Masz rację, Caleb” – powiedziałem spokojnym, klinicznym głosem. „Nie spełniam twoich standardów”.

Jego uśmieszek poszerzył się, aż dodałem: „Ponieważ twoje standardy wymagają kogoś, kto nie zna historii Fitzgeralda”.

W pokoju zapadła cisza.

Caleb mrugnął. „O czym ty mówisz?”

Wyciągnąłem telefon. „Ten, którego używaliście z Bradleyem do przemycania pięćdziesięciu tysięcy przez firmy-słupów na Kajmanach. Trzy miesiące temu zatrudniłem biegłego księgowego”.

Oczy Jennifer rozszerzyły się. Marcus odstawił drinka.

zobacz więcej na następnej stronie Reklama

←PoprzedniNastępny→