Na moim ślubie teściowie naśmiewali się z mojej matki przed 204 gośćmi. Mój narzeczony się śmiał. – TYY

To miał być najszczęśliwszy dzień w moim życiu – dzień, w którym miałabym poślubić miłość mojego życia, Marka. Po miesiącach drobiazgowych przygotowań, otoczona przyjaciółmi, rodziną i kolegami z pracy, weszłam do sali weselnej pełnej oczekiwań i miłości. Nie wiedziałam jeszcze, że ten dzień nie tylko będzie niezapomniany, ale też na zawsze zmieni bieg mojego życia.

Niepokojący preludium

Kiedy moja matka, Martha, przygotowywała przyjęcie, wyczułam, że coś jest nie tak. Jej twarz była zarumieniona, a jej elegancja zdawała się być przyćmiona wyczuwalnym niepokojem. Podeszła do mnie z ledwie widocznym uśmiechem, a ja odsunęłam na bok swoje zmartwienia. W końcu to był dzień mojego ślubu. Moja matka zawsze uważała mnie za moją opokę, a ja byłam zdecydowana pozwolić, by ta chwila ją zrujnowała.

Pierwszy sygnał, że dzień zmieni się na gorsze, pojawił się podczas toastu powitalnego. Mój przyszły teść, Richard, wstał, by wygłosić coś, co moim zdaniem miało być lekkim, beztroskim przemówieniem. W sali zapadła cisza, a w powietrzu unosił się radosny nastrój. Ale Richard, z powodu swojego ordynarnego humoru, przyjął postawę, która pozostawiła mnie z niedowierzaniem.

„Za naszą ukochaną córcię, Clarę” – zaczął, unosząc kieliszek. „Miejmy nadzieję, że nie odziedziczy po matce dziwactw, rozumiesz, z tym, jak się ubiera i tym wszystkim. Może Mark będzie miał szczęście i nie będzie musiał zmagać się z tymi absurdalnymi cechami”. Goście, w tym Mark, wybuchnęli śmiechem. Serce mi pękło.

Spojrzałam na matkę, której twarz zbladła, a oczy błyszczały od łez. Zawsze unikała skrępowania, zwłaszcza w tłumie. Patrzenie na jej upokorzoną twarz przed tak wieloma ludźmi było znośne. Śmiech Marka przeciął powietrze niczym śmiech.

„Mark?” wyszeptałam, próbując zwrócić na siebie jego uwagę, ale w tej chwili był zbyt zagubiony. Jego śmiech zagłuszył moje słowa, a moje ramiona drżały, gdy wstałam.