Na moim weselu teściowa przysunęła sobie krzesło i wcisnęła się między mnie a mojego nowego męża przy stole głównym. „Jestem najważniejszą kobietą w jego życiu” – oznajmiła. Mój mąż tylko wzruszył ramionami. Wszystkie oczy zwróciły się na mnie, czekając na wybuch złości lub łzy. Zamiast tego spotkałam się z jej wzrokiem, uśmiechnęłam się słodko i odpowiedziałam: „Wiesz co, Eleanor? Masz absolutną rację”.

Odwróciłam się do niej i wymusiłam na ustach słodki uśmiech, który ledwo musnął moje oczy. „Wiesz co, Eleanor?” zapytałam cicho, wystarczająco głośno, by usłyszały mnie stoliki obok. „Masz absolutną rację”.

Jej pomalowane usta rozchyliły się, a jej zadowolony wyraz twarzy zniknął, gdy szepty przetoczyły się przez pokój. Nie spodziewała się zgody. Spodziewała się łez, kłótni albo Daniela, który będzie mnie bronił. Zamiast tego dałem jej dokładnie to, czego pragnęła – koronę, którą mogła się udławić.

Napięcie przy głównym stole stało się prawdziwym przeżyciem, wijąc się między gośćmi i trzymając wszystkich w napięciu. Serce waliło mi w piersi, ale wyprostowałam się i starannie złożyłam ręce na kolanach. Jeśli Eleanor myślała, że ​​właśnie wygrała, myliła się. To był dopiero początek.

Przyjęcie trwało dalej, choć atmosfera była napięta. Goście wymusili śmiech i brzęczeli kieliszkami, ale atmosfera nigdy do końca nie ustąpiła z powodu niepokoju, który zasiała Eleanor. Zachowywałam uśmiech, wyćwiczony i dopracowany, jakby nic się nie stało. Daniel w pewnym momencie przysunął się bliżej i wyszeptał: „Po prostu daj jej swoją chwilę. Ona nie mówi poważnie”.

Jego słowa zraniły mnie bardziej niż jej wtargnięcie. „Czy to nic nie znaczy?” – syknęłam, zachowując przyjazny wyraz twarzy przed kamerami w pokoju. „Ona po prostu wtrąciła się w nasze małżeństwo, Danielu”.

Westchnął i odwrócił wzrok, jakby konflikt był niedogodnością, którą wolałby zignorować. To wcześniejsze wzruszenie ramion powiedziało mi wszystko, co potrzebowałem wiedzieć: byłem zdany na siebie.

Podczas kolacji Eleanor z zapałem odgrywała swoją rolę. Przerywała rozmowy skierowane do mnie, opowiadała historie rodzinne z dzieciństwa Daniela i rozkoszowała się nostalgią niczym reflektor. Kiedy próbowałam odpowiedzieć gościowi, pochylała się i przerywała mi anegdotami o „swoim chłopcu”. W pewnym momencie nawet poprawiła kąt jego butonierki i odsunęła moją dłoń, jakby mój dotyk był niezdarny i niegodny.

Im częściej występowała, tym więcej szeptów słyszałam od gości. Jedna z druhen ścisnęła mnie za ramię w przerwie i wyszeptała: „Wszystko w porządku? Nie mogę uwierzyć, że to zrobiła”. Inne rzucały mi współczujące spojrzenia przez stół, jakbym była bohaterką rozgrywającej się tragedii.

Ale nie poddałam się.