Na moje 31. urodziny tata wręczył mi oficjalne dokumenty, na mocy których zostałem wykluczony z rodziny. „Od nas wszystkich” – oznajmiła słodko mama na środku restauracji, podczas gdy siostra dla zabawy filmowała moją reakcję. Uśmiechnąłem się, podziękowałem, wsunąłem list z wyrzeczeniem do torby… i odszedłem. Nie mieli pojęcia, co już zapoczątkowałem.

W Święto Dziękczynienia mama zapytała: „Giana nadal serwuje?”.
Na galach i kolacjach inwestorskich pojawiała się tylko Victoria. Ja byłam albo niewidzialna – albo dosłownie podawałam kanapki w pobliżu.

Ale mój dyrektor generalny, David Brennan, dostrzegł to, czego oni nie zauważyli.
Kiedy błąd w rezerwacji rozwścieczył prezesa Yamamoto, prezesa ogromnej japońskiej korporacji, wszyscy wpadli w panikę. Zainterweniowałem, przeprosiłem płynnie po japońsku, przeniosłem go do prywatnego pokoju, przebudowałem wieczór, bazując na potrawach z jego rodzinnego miasta i zostałem trzy godziny, żeby upewnić się, że nic więcej nie pójdzie nie tak.

Zamiast odejść, podpisał kontrakt na catering na kwotę 2 mln dolarów.

Jak zareagowała moja matka, gdy mi o tym powiedziała?

„Dobrze, że ktoś ważny był tam, żeby doprowadzić do sfinalizowania transakcji”.

Ktoś inny to jednak zauważył:
Marcus Whitmore, dyrektor generalny Grand Plaza Hotels, siedzący przy sąsiednim stoliku.

Później napisał mi maila:

„Pani Dixon, pani talenty są marnowane. Czy rozważyłaby pani rozmowę o swojej przyszłości?”

To, czego moja rodzina nie chciała dostrzec, liczby nie mogły ukryć.
Mówiłem czterema językami. Miałem dyplom z hotelarstwa z Northwestern i średnią ocen 3,9. Tonąłem w stresie, bezsenności i atakach paniki – nie z powodu pracy, ale z powodu tego, że na każdym rodzinnym spotkaniu mówiono mi, że jestem „gorszy”.

Po jednej szczególnie brutalnej kolacji w końcu odpowiedziałem: