Na naszym ślubie mój mąż uniósł kieliszek i powiedział: „Ten taniec jest dla kobiety, którą skrycie kochałem przez dziesięć lat”. Potem minął mnie… i zatrzymał się przed moją siostrą. Wszyscy bili brawo – dopóki nie zadałam ojcu jednego pytania. Wtedy mój mąż zamarł, a moja siostra upadła.

„Ten taniec jest dla tej, którą skrycie kochałem przez te dziesięć lat” – oznajmił mój mąż na naszym weselu. Przeszedł tuż obok mnie, widma w designerskim smokingu, i zaprosił moją siostrę do tańca. Cała sala, niczym pozłacana klatka elity naszego miasta, wybuchła aplauzem. Ale potem podeszłam do ojca, który siedział przy stole prezydialnym niczym król na tronie, i zadałam jedno głośne, jasne pytanie, które sprawiło, że mój mąż się zakrztusił, a moja siostra trafiła na pogotowie.

Ale zanim to pytanie w ogóle padło, już trwała impreza. Największa, najgłośniejsza i najbardziej wystawna uroczystość, jaką kiedykolwiek widziało nasze miasto.  Sala Balowa Grand Magnolia  tętniła życiem niczym rozjuszony ul. Kryształowe żyrandole skąpały wszystko w ciepłym, złotym blasku, a kelnerzy bezszelestnie przemykali między stolikami, podając szampana i przekąski.

Ja,  Nia Hayes , siedziałam przy głównym stole w nieskazitelnie białej sukni, czując się jak eksponat w muzeum. Uśmiechałam się, kiwałam głową i przyjmowałam gratulacje, ale w głębi duszy narastał we mnie tępy, niewytłumaczalny strach. Mój mąż,  Darius Vance , był wspaniały. Wysoki, czarujący, dusza towarzystwa, z łatwością przemieszczał się od stolika do stolika, a jego zaraźliwy śmiech niósł się echem po podłodze. Był idealnym zięciem dla mojego ojca,  Elijaha Hayesa , i idealnym mężem dla mnie – niezawodnej, poważnej, starszej córki, która całe życie robiła dokładnie to, czego się od niej oczekiwało.

Mój ojciec, srebrnowłosy i autorytatywny, siedział na czele stołu. Był zadowolony. Jego imperium biznesowe, zbudowane na przetwórstwie żywności, zostało teraz scementowane przez tę strategiczną fuzję korporacyjną zamaskowaną jako małżeństwo. Od czasu do czasu rzucał mi aprobujące spojrzenia, a te spojrzenia przyprawiały mnie o gęsią skórkę, jakbym właśnie została sprzedana. Obok niego siedziała moja młodsza siostra,  Simone . Jasna, kapryśna i zawsze w centrum uwagi. Dziś miała na sobie obcisłą, bordową sukienkę, która podkreślała jej figurę. Nudziła się, apatycznie dłubiąc w deserze i rzucając ponętne spojrzenia Dariuszowi. Byłam przyzwyczajona do tych spojrzeń. Simone zawsze patrzyła w ten sposób na wszystko, co należało do mnie: najpierw moje zabawki, potem moi przyjaciele, a teraz mój mąż. Ale Dariusz, jak się zdawało, nie zwracał na nią uwagi.

Konferansjer zapowiedział toast od pana młodego. Darius podszedł do środka sali i wziął mikrofon, uśmiechając się promiennie, choć nie zatrzymał się na mnie.

„Moi drodzy przyjaciele, moja najdroższa rodzino” – zaczął, a jego gładki baryton wypełnił salę. „Jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Dziś dołączam do rodziny Hayesów, rodziny, którą znam i szanuję od dziesięciu lat. Dziesięć długich lat”. Zrobił pauzę, teatralną, wyćwiczoną ciszę. „Wiele się wydarzyło przez te lata, ale przez cały ten czas w moim sercu mieszkała jedna tajemnica, jedna wielka miłość”.

Goście nucili z aprobatą. Jakie to romantyczne! Poczułam zimny ucisk w gardle. Znałam Dariusza dokładnie od dziesięciu lat, ale nie pamiętałam żadnej skrywanej miłości. Nasza relacja zaczęła się zaledwie rok temu, szybko i profesjonalnie, na polecenie mojego ojca.

„I wierzę, że dzisiaj, w tym najważniejszym dniu, muszę wreszcie być szczery” – kontynuował Darius, podnosząc głos. Spojrzał w stronę stołu głównego, ale nie na mnie. Jego wzrok utkwiony był w Simone. „Ten taniec, ten pierwszy taniec w moim nowym życiu, jest dla tej, którą skrycie kochałem przez te dziesięć lat”.

Serce zabiło mi mocniej. Co to było? Jakiś idiotyczny żart? Orkiestra zagrała powolną, delikatną melodię. Darius ruszył w stronę głównego stołu. Szedł prosto na mnie. Zaczęłam się podnosić, plącząc się w fałdach sukni, gotowa przyjąć jego dłoń.

Ale on przeszedł obok.