Na pierwszej randce facet nazwał mnie grubą i żałosną, upokorzył mnie przed całą restauracją – ale moja zemsta sprawiła, że ​​pożałował wszystkiego

„Po co w ogóle do mnie napisałeś? Naprawdę myślisz, że tacy mężczyźni jak ja spotykają się z takimi kobietami jak ty? Powiedzmy sobie jasno – nie płacę za ciebie. Samo spotkanie z tobą wystarczyło, żebym już wszystkiego żałował”.

Mówił głośno, jego głos był ostry i jadowity, tak aby wszyscy mogli go usłyszeć. Jego słowa uderzały mocniej niż policzki.

Nie mogłam w to uwierzyć – czy to naprawdę ten sam mężczyzna, z którym spędziłam tyle nocy na rozmowach? Ten, który pisał o romansach, marzeniach, który twierdził, że mu się podobam? Przede mną stał ktoś okrutny i podły.

„Och, kochanie, tęsknię za tobą, chcę cię zobaczyć…” – zadrwił ze mnie wstrętnym, piskliwym tonem.
„Więc dlatego chciałaś się ze mną spotkać? Żebym mógł spojrzeć na twoją żałosną minę? Samo siedzenie obok ciebie mnie obrzydza!”

W tej chwili coś we mnie pękło. Łzy przerodziły się w furię. Nie chciałam już być jego ofiarą. I nagle zrobiłam coś, czego nigdy nie będę żałować.

Kelner przeszedł obok, niosąc tacę z parującą miską czerwonej, pikantnej zupy tom yum. Chwyciłem ją bez zastanowienia – i zanim zorientował się, co się dzieje, wylałem mu całą zawartość na głowę.

Krzyknął, podskoczył i złapał się za twarz, gdy powietrze wypełnił zapach ostrych przypraw. Cała restauracja zamarła, a potem ktoś wybuchnął śmiechem.

Wyprostowałem się, zebrałem całą swoją dumę. Spojrzałem na niego z góry i powiedziałem chłodno: „Ten pan zajmie się rachunkiem”.

Potem podniosłam głowę i powoli, pewnym krokiem wyszłam z restauracji, zostawiając go stojącego tam w przemoczonym garniturze, otoczonego śmiechem i oszołomionymi twarzami.