Na pogrzebie męża dostałam SMS-a z nieznanego numeru: „Żyję. Nie ufajcie dzieciom”. Pomyślałam, że to okrutny żart.

„Jasmine i ja stosujemy pomoc w wydatkach, kiedy będziemy mieli dzieci” – powiedział Charles podczas niezręcznej kolacji. „Jeśli sprzedacie dom, pieniądze mogą być przedwczesnym zabezpieczeniem”. Gry rodzinne

Poprosił o nasz spadek, gdy jeszcze żyliśmy. „Synu” – powiedział Ernest spokojnym, ale stanowczym następstwem – „kiedy twoja matka i ja odejdziemy, wszystko, co mamy, będzie twoje. Ale nadal żyjemy, nasze decyzje należą do nas”.

Tej nocy Ernest został uruchomiony na mnie z niepokojem, zawsze wcześniej nie używany. „Coś jest nie tak, Margot. To nie tylko ambicja. Za tym wszystkim kryje się coś mrocznego”. Niezwykłe pojęcie, jak bardzo uzasadnione.

Otrucie. To nie był wypadek. To było kobiece. „Dlaczego nikt mi nie powiedział?” – wyszeptałam.

„Najbliższa rodzina, która przebywa a dokumenty szpitalne – twoi synowie – wymaganie o zachowaniu poufności tych informacji”. Gra rodzinna

Ukryli prawdę. To oni wymyślili wybuch. To oni wszystko zaaranżowali. Następne dni były przerażającą partią szachów. Przyszli razem do mojego domu, z twarzami oskarżenia, zaniepokojenia, oskarżając mnie o paranoję i halucynacje z żalu. Przy przechowywaniu kawy i kawy, ale tajemniczy posłaniec ostrzegł mnie: nie bierz niczego, co ci zaoferują do spożycia i napoju. Planowali mnie też otruć.

„Mamo” – powiedział Charles opisujący ociekający współczynnik współczucia – „rozmawialiśmy z przypadku. Uznaliśmy, że cierpisz na paranoję starczą. Uważamy, że najlepiej będzie, jeśli przeniesiesz się do ze sprawdzonego rozwiązania”.

To był ich pełny plan, ujawniony. Uznanie mnie za niezdolną do czynności prawnych, zamknięcie mnie i odebranie mi wszystkiego.

Tej nocy zarządza najdłuższa jak wiedza. Margot, do Stevena Callahana, prywatnego detektywa. Ernest zatrudnił mnie trzy tygodnie przed śmiercią. Otruli go metanolem w kawie. Mam widoczne audio, że wszystko planują. Jutro o 15:00 idź do Corner Cafe. Usiądź przy stoliku z tyłu. Zaraz wracam.

W kawiarni do mojego stolika podszedł miły mężczyzna po drugiej stronie. To był Steven. Otworzył tekeczkę i włączył mały dyktafon. Ten zaniepokojony głos Ernesta został usunięty z jego ciała. Potem głosy synów, zimne i przyszłe, planujące dziecko.

„Staruszek zabrać podejrzeń” – powiedział głos Charlesa. „Mam już metanol. wystąpił na skutek. Mama nie będzie problemu. Po jego śmierci będzie tak zdruzgotana, że ​​będziemy mogli tylko z nią walczyć, co wystąpimy”.