Na pogrzebie mojego męża moja teściowa kąśliwie zauważyła, że zmarł w samą porę, nie zdążając dalej żyć z moim wstydem, ale wtedy nasz ośmioletni syn wstał i, trzymając telefon ojca, zapytał, czy nie pokazać wszystkim, co tata niedawno nagrał o niej — i babcia zbledła.

Verona osłabła i opadła na ławkę. Trzask kajdanek przerwał ciszę.

Później, gdy sala opustoszała, Katon wtulił się we mnie.

— Tata powiedział, że mam być odważny — wyszeptał.

— I miał rację — odpowiedziałam.

Trzy miesiące później śledztwo potwierdziło wszystko.

Defraudacje, fałszerstwa, przelewy. Verona straciła wolność, a my — strach.

Zostawił nam nie tylko polisę ubezpieczeniową, ale i dziesiątki nagrań wideo dla dzieci — po jednym na każde urodziny.

Dla mnie — list:

„Shelby, jeśli to czytasz, znaczy, że prawda jednak zwyciężyła.

Myślałem, że zdołam uratować rodzinę, nie niszcząc jej, ale zrozumiałem: mama zniszczyła ją dawno temu.

Dziękuję, że mnie uratowałaś. Wybieram ciebie. Zawsze.”

Z więzienia pisze listy. Nie otwieram ich.

Może kiedyś wybaczę. Ale nie dziś.

Dziś uczę dzieci, że prawda zawsze brzmi głośniej niż kłamstwo, a odwaga nie zależy od wieku.

Wszyscy mówią, że uratował nas Katon.

Ale ja wiem: uratował nas Daimon. Po prostu powierzył synowi zadanie, by stał się jego głosem, gdy sam nie mógł już mówić.

A tym głosem była miłość — silniejsza niż śmierć.