Na pogrzebie mojego syna mój były mąż zaśmiał się szyderczo: „Gdyby mieszkał ze mną, on by jeszcze żył”. Rodzina skinęła głowami – załamałam się. Wtedy moja siedmioletnia córka wstała i powiedziała: „Tato, mam wszystkim opowiedzieć, co zrobiłeś Tommy’emu w noc przed…?”. W całym pokoju zapadła cisza.

„Tato” – powiedziała, a cała sala odwróciła się, żeby na nią spojrzeć. „Mam wszystkim powiedzieć, co zrobiłeś Tommy’emu w noc przed jego śmiercią?”

W domu pogrzebowym zapadła głucha cisza. Ani kaszlu, ani szurania, ani jednego oddechu. Twarz Dereka tak szybko zbladła, że ​​myślałem, że zemdleje. Ręka Marlene powędrowała do piersi. Dyrektor zakładu pogrzebowego zamarł w pół kroku. I w tej chwili, w tej straszliwej, idealnej ciszy, wiedziałem, że wszystko, co myślałem, że wiem o śmierci mojego syna, zaraz legnie w gruzach.

Poranek pogrzebu Tommy’ego był taki, że szarość przenika do szpiku kości. Nie spałam od trzeciej nad ranem, siedziałam w jego pokoju, trzymając jego ulubionego pluszowego dinozaura, zniszczonego zielonego T-Rexa o imieniu  Chomper  , z którym spał każdej nocy, odkąd skończył trzy lata. Dinozaur wciąż pachniał nim – tym chłopięcym zapachem jabłkowego szamponu i ziemi z placu zabaw, który dałabym wszystko, żeby zamknąć w butelce i zatrzymać na zawsze.

Tommy’ego nie było od pięciu dni. Pięć dni od wypadku, który nie powinien się wydarzyć. Pięć dni, kiedy moja córka Penny pytała, kiedy jej brat wróci do domu. Pięć dni odbierania telefonów od Dereka, każdy bardziej jadowity od poprzedniego. Nazwał mnie potworem. Powiedział, że zabiłam naszego syna swoim zaniedbaniem. Zagroził, że doprowadzi do tego, że wszyscy dowiedzą się, jaką naprawdę jestem matką.

„Francine, kochanie, czas na ciebie” – powiedział cicho mój ojciec, Russell, od progu. Był moją opoką we wszystkim: rozwodzie dwa lata temu, późniejszej walce o opiekę nad dzieckiem, a teraz tej niewyobrażalnej stracie. Jego zniszczone dłonie, te same, które uczyły Tommy’ego posługiwania się śrubokrętem zaledwie miesiąc temu, lekko drżały, gdy poprawiał krawat.

„Nie mogę tego zrobić, tato” – wyszeptałam, ściskając Chompera mocniej. „Nie mogę się z nim pożegnać”.

„Nie żegnasz się” – powiedział Russell, podchodząc i siadając obok mnie na łóżku Tommy’ego. Prześcieradła w kształcie rakiety zadrżały pod jego ciężarem. „Mówisz »do zobaczenia«. Ten chłopak zawsze będzie z tobą, tutaj”. Położył dłoń na sercu, a ja po raz pierwszy od śmierci Tommy’ego zobaczyłam łzy w jego oczach.

Ustalenia dotyczące opieki były dość proste. Ja miałem prawo do opieki; Derek dostawał je co drugi weekend. Sędzia miał zastrzeżenia co do temperamentu Dereka, ale nic nie zostało udokumentowane na tyle, by odmówić mu prawa do odwiedzin. Tylko kilka incydentów, które prawnik Dereka zbagatelizował: kiedy wybił dziurę w ścianie, to był „stres w pracy”; kiedy nakrzyczał na trenera T-balla Tommy’ego, to było „bycie opiekuńczym ojcem”. A kiedy Penny wróciła do domu z siniakami na ramieniu? Upadła na placu zabaw, powiedział Derek, i kto mógł udowodnić coś innego?

Tommy mieszkał u Dereka w ten weekend, kiedy wszystko poszło nie tak. Miała to być regularna wizyta: odbiór w piątek po szkole, odwiezienie w niedzielę wieczorem. Derek mieszkał w ładnym, dwupiętrowym domu w Meadowbrook, takim z dużym ogrodem i domkiem na drzewie, który zbudował, żeby udowodnić, że jest „zabawnym rodzicem”. Wszyscy sąsiedzi uważali go za Ojca Roku.

W domu pogrzebowym pomogłam Penny założyć czarną sukienkę. „Mamo, czy tatuś będzie dziś grzeczny?” zapytała, jej zielone oczy wpatrywały się w moje. Miała oczy Dereka, ale mój upór – połączenie, które sprawiało, że widziała wszystko i niczego nie zapominała.

„Dzisiaj pożegnamy się z Tommym” – powiedziałam jej, wygładzając jej kasztanowe włosy. „Wszyscy będą się zachowywać jak najlepiej”.

Spojrzała na mnie z wyrazem twarzy zdecydowanie zbyt znaczący