* Na przyjęciu rocznicowym w kawiarni moja teściowa szepnęła do syna: „Skoro wszyscy są, idź i wymień zamki w jej mieszkaniu!”. Mój mąż skinął głową i zniknął na godzinę. Wrócił bielszy niż obrus i wychrypiał: „Mamo… jest tam…”.

„Życie jest dziwne. Czasami to, co wydaje się końcem, jest w rzeczywistości początkiem”. „Dokładnie” – zgodził się Anton.

Stali w milczeniu. Potem żona Antona go zawołała i wyszedł. Dasza została przy oknie.

Spojrzała na miasto, na światła, na śnieg. Myślała o zeszłym roku, o rozwodzie, o kłótni z Ładą Michajłowną, o sprzedaży mieszkania. Tyle się wydarzyło, tyle energii pochłonęła, ale poradziła sobie, nie załamała się, nie poddała, po prostu zrobiła to, co musiała.

Chroniła się. I teraz mogła swobodnie oddychać. Tydzień po świętach, kiedy miasto wciąż czekało na długi weekend, Dasza poszła do centrum handlowego na zakupy spożywcze.

Stałem przy kasie i płaciłem. Nagle zobaczyłem Ładę Michajłownę. Stała w następnej kolejce i płaciła za chleb i mleko.

Wyglądała na zmęczoną, postarzałą. Ich spojrzenia spotkały się na chwilę. Łada Michajłowna zbladła, odwróciła się, szybko podniosła torbę i skierowała się do wyjścia.

Dasza patrzyła, jak odchodzi. Nic się w niej nie poruszyło. Żadnej litości, żadnej złośliwości.

Tylko pustka. Ta kobieta nie miała już z nią nic wspólnego. Dasza kupiła zakupy i wyszła.

Dzień był mroźny i pogodny. Słońce oślepiało. Wyjęła telefon i spojrzała na ekran.

Wiadomość od Swietłany. Zdjęcie ich syna z nową zabawką. Podpis.

Dziękuję za prezent, zawsze nosi przy sobie swój zestaw konstrukcyjny. Dasza uśmiechnęła się i odpowiedziała z serdecznością. Schowała telefon do kieszeni i ruszyła na przystanek autobusowy.

Przed nią było normalne życie. Praca, przyjaciele, plany. Żadnych byłych mężów, żadnych toksycznych teściowych, żadnej walki o to, co jej się prawnie należało.

Wygrała tę wojnę. Nie siłą, nie przebiegłością. Po prostu inteligencją i spokojem.

Łada Michajłowna chciała odebrać mieszkanie, urządziła wielką imprezę z okazji rocznicy i wysłała syna, żeby wymienił zamki. Ale Dasza po prostu sprzedała to, co do niej należało. I tyle.

Koniec historii. Autobus podjechał, Dasza usiadła przy oknie. Za oknem przesuwał się widok miasta: szare domy, zaśnieżone ulice i od czasu do czasu przechodnie.

Zwykły styczniowy dzień. Zwykłe życie. Jej życie.

Tego wieczoru siedziała w domu, czytając książkę. Telefon milczał. Żadnych gróźb, żadnych telefonów.

Cisza. Prawdziwa, głęboka cisza. Dasza odchyliła się na poduszkach i zamknęła oczy.

Nadszedł Nowy Rok. Nowe stanowisko w pracy. Nowe znajomości, nowe możliwości.

Przeszłość była już za nią. Razem z kredytem hipotecznym, który spłacała przez siedem lat. Razem z mężem, który nie chciał pracować.

Wraz z teściową, która uważała Daszę za niegodną rodziny. Teraz to już nie miało znaczenia. Dasza zbudowała sobie nowe życie.

Mój. Ten, którego pragnąłem. I nikt inny nie mógł go zniszczyć.

Otworzyła oczy i spojrzała na zegarek. Była wpół do dziesiątej wieczorem. Czas spać.

Jutro dzień roboczy. Muszę się trochę przespać. Dasza wstała, poszła do sypialni i położyła się na łóżku.

Przykryłem się kocem i zgasiłem światło. Za oknem było głośno w mieście.

Gdzieś jeździły samochody. Gdzieś ludzie spacerowali. Gdzieś ktoś się kłócił.

Niektórzy zawarli pokój. Życie toczyło się dalej swoim torem. A Dasza była częścią tego życia.

Nie ofiara okoliczności. Nie złamana kobieta. Po prostu osoba, która podjęła właściwą decyzję we właściwym czasie.

Zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, bez niepokojących snów, bez strachu. Przed nią czekał nowy dzień. I była gotowa stawić mu czoła.