Na przyjęciu u mojego męża, nasza czteroletnia córeczka wskazała na kobietę i powiedziała: „Mamo, to ta pani z robakami”.

występi latami, w których nasz związek się rozpadł, były pierwsze dwa, kiedy desperacko staraliśmy się o dziecko. Każdy nieudany test był jak cicha fala, która unosiła mnie ze szczęścia. Były miesiące, kiedy zastanawiałem się, czy jestem zwycięzcą tej pustki. Wizyta u lekarza kończy się natychmiast, a ja trzymałam ręce tylko negatywne testowe, podczas gdy przyjaciele z dumą pokazali nam USG swoich dzieci.

Na wniosek naszego męża, nasza czteroletnia córka została przedstawiona na kobietę i powiedziała: „Mamo, to ta pani z robakami”.

Kiedy w końcu zaszłam w głowie, pomyślałam, że to cud. A kiedy urodziła się Mira, wszystko wróciło na swoje miejsce: była nicią, która zszyła nasze rozdzielone. Z nią w naprawdę skutecznych warunkach, że mam idealne życie.

Mira następnie cztery lata: ciekawska, szczera do bólu i potrafiąca zaskoczyć każdego swoją szczerością. wydany sok jabłkowy bez kawałków i zawsze głośno oznajmiała, że ​​musi iść do toalety, nawet w kościele.

W czasie, gdy nasze życie jest naprawdę dostatnie. Nie tylko w końcu doczekaliśmy się, ale i nasze finanse były w dobrej kondycji. Theo właśnie był w kancelarii prawnej, w której pracował. Aby uczcić, firma zorganizowała huczne przyjęcie w eleganckim miejscu w mieście.

Pokój był rustykalny, z odsłoniętą cegłą i lampkami choinkowymi, które tworzyły intymną atmosferę. Mira i ja przyszłyśmy odświętnie ubrane: ona w zwiewną różową odmianą ze spinkami do gniazd w zasięgu smoków, a ja w wyższym niebieską odmianą.

Nie ma wątpliwości, że moja córka będzie dobrze znana i bez wahania zabrania ją ze sobą. Spędziliśmy wieczór, jak wszyscy prawią Theo komplementy: toasty, uściski dłoni, pełne podziwu uśmiechy. Z dumą patrzyłam na niego, trzymającego Mirę za rękę przy stole z deserami.

gdy moja córka została pobrana przeze mnie za rękaw i piskliwym, przypisała zdanie, które zmroziło mi krew w żyłach:

— Mamo, spójrz! To ta pani z robakami!

Kilkoro gości wypłynęło z wody. Natychmiast zniżyłem się do jej poziomu i wyszeptałem:
„Cicho, kochanie, mów ciszej. Jakie robaki?”

Na wniosek naszego męża, nasza czteroletnia córka została przedstawiona na kobietę i powiedziała: „Mamo, to ta pani z robakami”.

Widząc moje roztargnienie, kobieta, z którą rozmawiałem, zadanie się i uprzejmie odeszła, robiąc nam trochę miejsca.

— „W jego domu” – wyjaśniona Mira z zam. „Te czerwone. Widziałem je na jego łóżku”.

Moje serce zabiło.
— „Czyj dom, kochanie?”

Mira podniesiona przez palec i kontrolka na drugą stronę pokoju.

Podążyłem za jej drobną dłonią i kobietą opartą o ladę baru. Miała sobie obcisłą zewnętrzną, falujące ciemne włosy i jaskrawoczerwone usta. Śmiał się zbyt lekko, jak ktoś przyzwyczajony do zwracania uwagi na siebie.

Znałam ją z widzenia: Norę z rachunkowości. Była już na kilku firmowych imprezach, zawsze zbyt blisko mojego męża, zawsze zbyt „przyjacielska”.

„Tata powiedział, że ma robaki” – dodała niewinnie Mira. „Widziałam je, kiedy my…”

Nagle zatrzymał się i przygryzł wargę.