Na przyjęciu u mojej siostry siedziałem na wózku inwalidzkim tuż przy krawędzi parkietu, podczas gdy ona mówiła gościom, że „dramatyzuję” swój uraz. Potem, dla żartu, szarpnęła moje krzesło w stronę wieży szampana i rozbiła mnie i kieliszki na oczach wszystkich. Gdy w sali zapadła cisza, siostra była zbyt zajęta uśmieszkami, by zauważyć, kto już stał za nią, spokojnie rozmawiając przez telefon z numerem alarmowym 911 – i prosząc o ochronę.

Moja siostra wypchnęła mnie z wózka inwalidzkiego na swoim przyjęciu zaręczynowym. „Przestań udawać, że zwracasz na siebie uwagę…”

Dźwięk rozbijającej się o kafelkową podłogę butelki Dom Perignon za 200 dolarów nie przestraszył mnie tak bardzo, jak szaleńcze spojrzenie w oczach mojej siostry Cassie.

Krzyczała, że ​​mój czarny wózek inwalidzki wygląda jak brzydki kawałek węgla, niszcząc tym samym jej idealne zdjęcie zaręczynowe.

Potem wepchnęła mnie prosto do szklanej wieży pełnej szampana, krwi zmieszanej z winem musującym.

Nie mogłem ruszyć nogami, żeby wstać. Ale Cassie popełniła fatalny błąd. Nie wiedziała, że ​​elegancka kobieta, która właśnie przeszła przez trawnik i podbiegła, żeby ustabilizować mi kark z profesjonalnym ruchem eksperta, to dr Helena Kingsley, ciotka pana młodego.

To właśnie ona wkręciła mi osiem śrub w kręgosłup 24 miesiące temu.

Tym razem dr Kingsley nie użyła skalpela. Posłużyła się prawem.

Ale wybiegam myślami w przyszłość. Aby zrozumieć, jak biologiczna siostra może być tak okrutna, muszę cofnąć się o godzinę, kiedy kute żelazne bramy Ogrodu Botanicznego Magnolia Springs otworzyły się po raz pierwszy. Ukazały coś, co można by określić jedynie jako pastelowy, gorączkowy sen. Różowe róże, miętowozielone hortensje i kremowe lilie wylewały się z każdej dostępnej powierzchni.

Delikatne wstęgi oplatały białe kolumny. Kwartet smyczkowy grał coś barokowego i drogiego w pobliżu marmurowej fontanny.

To była wizja Cassie dotycząca doskonałości. A ja miałem stać się pojedynczą czarną plamą na jej nieskazitelnym płótnie.

Obowiązkowy dress code to wiosenny pastel, jasnoróżowy lub miętowy, jak zaznaczono w zaproszeniu kaligrafią w kształcie pętli. Bez wyjątków. Spełniłam ten warunek, zakładając jasnoróżową jedwabną sukienkę, którą znalazłam na wyprzedaży w Nordstrom Rack – taką, w której mimo wszystko czułam się niemalże piękna.

Materiał ładnie układał się na moich obolałych nogach, a ja nawet ułożyłam włosy w miękkie fale opadające na ramiona.

Ale mój ultralekki wózek inwalidzki z włókna węglowego był matowo czarny. To specjalistyczne urządzenie warte 5000 dolarów, na które odkładałem całe życie.