Na ślubie mojej wnuczki zauważyłam, że na moim identyfikatorze widniał napis: „starsza pani, która za wszystko płaci”. Podczas toastu odczytałam ukrytą klauzulę w testamencie mojego zmarłego męża: każdy potomek, który… Nie wiedziała o testamencie.

Dotarłem do wielkiej sali balowej hotelu Westbrook i skierowałem się do stołu meldunkowego, gdzie goście odbierali swoje identyfikatory i przydziały stolików. Młoda kobieta przy stole uśmiechała się, przeglądając ułożone alfabetycznie karty.

„Proszę bardzo, pani Edwards” – powiedziała radośnie, podając mi mój identyfikator.

Spojrzałam w dół, spodziewając się zobaczyć napis „Alice Edwards, babcia panny młodej”. Zamiast niego, eleganckim pismem, widniały słowa: „Starsza pani, która za wszystko zapłaci, moja panno”.

Moja ręka zamarła w powietrzu. To na pewno był błąd.

„Coś się stało?” zapytała młoda kobieta, zauważając moją minę.

Wymusiłem uśmiech. „Wygląda na to, że coś jest nie tak z moim identyfikatorem”.

Pochyliła się, żeby spojrzeć. Jej oczy się rozszerzyły. „Och, bardzo przepraszam. Sprawdźmy, czy jest jeszcze ktoś…”

„W porządku” – powiedziałam szybko, nie chcąc robić sceny na ślubie Jennifer. „Porozmawiam o tym z rodziną”.

Przypięłam obraźliwą metkę do sukienki i weszłam na salę balową, czując, jak policzki płoną mi z upokorzenia. Czy Jennifer to pochwalała? Richard? Pamela? Kto uznał to za stosowne, a co dopiero zabawne?

Podczas koktajlu starałem się dobrze bawić, rozmawiając z innymi gośćmi, którzy albo nie zauważyli mojego imienia, albo byli zbyt uprzejmi, żeby o nim wspomnieć. Wtedy podsłuchałem rozmowę, która zmroziła mi krew w żyłach.

„Widziałaś identyfikator babci?” – wyszeptał ktoś z chichotem. „Pamela powiedziała, że ​​myśleli, że to będzie zabawne”.

Inny głos odpowiedział: „Najwyraźniej jest ich osobistym bankomatem”.

Szybko się odsunąłem, ręce mi się trzęsły.

Właśnie wtedy Richard mnie zauważył i gestem wskazał mi grupę elegancko ubranych gości.

„Mamo” – zawołał, a jego głos niósł się po całym pokoju. „Chodź, poznaj Andersonów. Tata kiedyś grał z Billem w golfa”.

Podszedłem niechętnie. Bill Anderson wyglądał dziwnie znajomo – być może był jednym ze wspólników Roberta.

„Mamo, to Bill i Martha Anderson” – powiedział Richard, po czym dodał ze śmiechem: „Mamo, to nasze chodzące konto bankowe”.

Uśmiech Marthy Anderson zbladł, gdy spojrzała na mój identyfikator. Bill wyglądał na zakłopotanego.

„Alice Edwards” – powiedziałem stanowczo, wyciągając rękę. „Wdowa po Robercie”.

„Oczywiście” – powiedział Bill życzliwie. „Robert często o tobie mówił. Był z ciebie bardzo dumny”.

Rozmowa trwała dalej, ale ledwo ją słyszałem. Kiedy Andersonowie ruszyli dalej, odciągnąłem Richarda na bok.

„Co to ma znaczyć?” zapytałem, wskazując na swój identyfikator.

Richard się roześmiał. „Och, mamo, nie bądź taka wrażliwa. To tylko żart. Wszyscy wiedzą, że to ty masz grube kieszenie, bo tata zostawił ci wszystko”.

„To upokarzające” – powiedziałem cicho.