Na ślubie starszej siostry mojego męża na Hawajach zabrakło mi miejsca. Powiedziała: „Nisko urodzeni różnią się od naszych”, a mój mąż i cała jego rodzina siedzieli tam chichocząc. Powiedziałam: „Teraz rozumiem”, odwróciłam się i odeszłam. Myśleli, że to mój mąż sfinansował całe wesele. 50 minut później.

Mam na imię Amanda i mając trzydzieści dwa lata, nigdy nie wyobrażałam sobie, że rodzina mojego męża publicznie mnie upokorzy przed setką gości na tle idealnego hawajskiego zachodu słońca. Dorastanie z bardzo skromnymi pieniędzmi w robotniczym miasteczku w Ohio nauczyło mnie odporności, a ta determinacja pomogła mi zbudować udaną karierę w marketingu w średniej wielkości amerykańskim mieście ze szklanymi biurowcami, korkami dojazdów do pracy i kawiarnią Starbucks na każdym rogu.

James i ja tworzyliśmy małżeństwo, które uważałam za pełne miłości, pomimo naszego odmiennego pochodzenia. Kiedy polecieliśmy na Hawaje na wystawny ślub jego siostry Cassandry, byłam zdenerwowana, ale pełna nadziei. Nie miałam pojęcia, że ​​na tej rajskiej wyspie, z kołyszącymi się palmami i Pacyfikiem lśniącym jak pocztówka, w końcu poznam brutalną prawdę o moim małżeństwie.

Jeśli oglądasz to jako wideo, zostaw komentarz, w którym napiszesz, skąd jesteś. Kliknij „Lubię to” i zasubskrybuj, aby dołączyć do mnie w tej podróży ku odkryciu siebie i, szczerze mówiąc, do szacunku do siebie.

Dorastałem w małym miasteczku przemysłowym w Ohio, gdzie „luksus” oznaczał wystarczająco dużo pieniędzy na nowe ubrania szkolne na początku każdego semestru jesiennego. Moi rodzice pracowali na kilku etatach, żeby związać koniec z końcem. Mój tata pracował na długich zmianach w fabryce części samochodowych przy autostradzie międzystanowej i dorabiał w weekendy na stacji benzynowej przy Main Street. Moja mama sprzątała domy w ładniejszych przedmieściach i nocami kelnerowała w barze przy Route 23, dolejąc kawę kierowcom ciężarówek i wyczerpanym pielęgniarkom.

Wpoili mi wartości ciężkiej pracy, uczciwości i traktowania każdego z szacunkiem, niezależnie od stanu jego konta bankowego. W wieku osiemnastu lat pracowałem na pełen etat jako kasjer w hipermarkecie, jednocześnie studiując w college’u społecznościowym. Odrabiałem prace domowe w przerwach obiadowych i w późnych powrotach autobusem do domu. W końcu zdobyłem stypendium, dzięki któremu mogłem ukończyć studia z marketingu na uniwersytecie stanowym. Wszystkie moje osiągnięcia w życiu były efektem ciężkiej pracy i determinacji. Nic nie przyszło mi z marszu.

Poznałem Jamesa Turnera pięć lat temu w agencji marketingowej Horizon Marketing Agency. Właśnie awansowałem na stanowisko account managera po trzech latach harówki, obsługi najgorszych klientów i udowadniania swoich umiejętności w salach konferencyjnych, gdzie zazwyczaj byłem najmłodszą osobą przy stole. James dołączył do nas jako nowy dyrektor kreatywny, przeniesiony z nowojorskiego biura z elegancką skórzaną teczką i garniturami szytymi na miarę.

Jego idealnie dopasowane marynarki, wypolerowane buty i naturalna pewność siebie od razu się wyróżniały. Pomimo oczywistego bogactwa, wyróżniał się spośród innych uprzywilejowanych osób, które spotykałem przez lata na spotkaniach z klientami i eventach. Naprawdę słuchał. Cenił moje pomysły i często chwalił moją umiejętność nawiązywania kontaktu z klientami z różnych środowisk – małymi firmami rodzinnymi, sklepami prowadzonymi przez imigrantów, organizacjami non-profit realizującymi realną pracę w dzielnicach śródmiejskich.